Σιέστα Επαναστατών.

Σέχτα Επαναστατών η ονομασία αυτής. Ας ξεκινήσουμε από το όνομα.  Λάθος τακτική για να κρίνεις έναν άνθρωπο (Ποία ρώτησαν για να βαφτίσουν Σουλτάνα άραγε;). Μάλλον σωστή για να αξιολογήσεις κάποια οργάνωση που επιχειρεί θεαματικές ενέργειες για να τραβήξει την προσοχή. Ο όρος σέχτα αναφέρεται σε  ομάδες (θρησκευτικές ή πολιτικές) που αποσχίζονται από κάποιον κυρίως κορμό ακολουθώντας διαφορετικό τυπικό  και συνήθως λειτουργούν έχοντας την πεποίθηση ότι μόνο αυτές κατέχουν την απόλυτη αλήθεια σε σχέση με το κυρίως θρησκευτικό ή πολιτικό σώμα (Δες εδώ).  Κατά βάση σέχτες χαρακτηρίζονται αποσχίσεις που ακολουθούν πιο δογματικό και μάλλον πιο ακραίο δρόμο. Σαν έννοια είναι φορτισμένη αρνητικά (υπάρχουν και τέτοιες λέξεις, όπως το ουσιαστικό σκατά ή το όνομα Mavroudis Voridis) και συνήθως δεν επιλέγεται από αυτόν που την φέρει. Χρησιμοποιείται περισσότερο σαν κατηγορία από τον αρχικό κορμό προς τους αποσχισθέντες, σαν βρισιά (Άπειρες οι φορές που έχουμε ακούσει στο γήπεδο την έκφραση ”Ρε σεχταριστή διαιτητή τι είναι αυτά που σφυράς;”). Π.χ το Κ.Κ.Ε Μ.Λ αν επέλεγε στα βαφτίσια του ως όνομα το ‘Σέχτα του Κ.Κ.Ε Νο 3′ μάλλον θα καταντούσε περίγελος τουλάχιστον κατά την νεοελληνική μαρξιστική ηθική, καθώς αυτή πρώτη επιβάλλει την απόδοση της έννοιας- κατηγορίας ‘σεχταριστής’ σε όλους τους γύρω μας, πάντως όχι στον εαυτό μας. Είναι σαν να χρησιμοποιεί κάποιος την εθνική προσφώνηση   για τον εαυτό του και να βγει με ντουντούκα και να βροντοφωνάξει “ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ”. Εν ολίγοις και στο θέμα μας η έννοια σέχτα ως αυτοπροσδιορισμός στερείται  σοβαρότητας, δεν προσδίδει θέση για το όποιο ζήτημα πραγματεύεται, παρά μόνο άρνηση και αφήνει ξεκάθαρα να φανεί ένας έρως προς την αντίδραση και τη συντήρηση, καθώς το δεύτερο συνθετικό της πρόσφατης  σέχτας που μας βρήκε, δηλαδή οι επαναστάτες, άρα η Επανάσταση εμφανίζεται σαν το άρρωστο σώμα που γεννά τέτοια παιδιά. Τέλος μου δημιουργείται το εξής ερώτημα : Η συγκεκριμένη σέχτα είναι απλά μια ομάδα στόκων που άφησε την πλατεία και τις μπύρες και αποφάσισε να ασχοληθεί με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, εντελώς τυχαία μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη ή μήπως κάποιοι νομίζουν ότι ο νεοέλληνας δεν έχει φοβηθεί αρκετά με τους μετανάστες και θέλουν να του βάλουν και λίγους μπαμπούλες παραπάνω;

Μετά το όνομα, την μορφή ας δούμε το περιεχόμενο. Αυτό εμφανίζεται στις προκηρύξεις της οργάνωσης. Ενδεικτικά μερικές προτάσεις που ψάρεψα από τι διαδίκτυο: ”η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο μια σφαίρα”, ”όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι ωραίοι χωρίς μία τρύπα στη μέση”, ”o καιρός που ήσασταν στο «απυρόβλητο» τελείωσε. Δεν αναφερόμαστε στους τεχνικούς του καναλιού. Όχι γιατί τους συμπαθούμε, αλλά αφού είναι τόσο ελεεινοί και τιποτένιοι που για λίγα φράγκα ξεπουλάνε τη συνείδηση τους και γίνονται τα τσιράκια των αρχιρουφιάνων”. Με μια πρώτη ανάγνωση αυτό που βλέπω είναι έναν χουλιγκάνο, που απέτυχε να πάρει το απολυτήριο από το τεχνικό λύκειο, το έριξε στους μπάφους και στις ταινίες με τον Clint Eastwood και κάποιοι, όπως μας παρουσιάζεται στο σενάριο, τον πήραν τελικά στη δούλεψη τους και τον έκαναν φονιά. Αυτό που δεν μπόρεσαν να τον μάθουν είναι να συντάσσει μια αξιοπρεπή  προκήρυξη εξτρεμιστικής ”επαναστατικής” οργάνωσης είτε αριστερής, είτε αναρχοαυτόνομης, είτε θρησκευτικής τελοσπάντων. Μερικά κλισέ περί αλληλεγγύης για την εργατική τάξη και λοιπών εργαζομένων καθώς και λίγο πιο ευγενικό λόγο μπας και πειστεί και ο λαός νομίζω πως θα ήταν απαραίτητα. Αν ήταν δυνατόν να μην αναπαράγονται και στερεότυπα χολυγουντιανής κατασκευής και προελεύσεως ακόμα καλύτερα.  Ας μην αναλύσουμε επιπλέον τον ξεκάθαρα απολιτίκ χαρακτήρα των κειμένων τους γιατί είναι και της μόδας εξάλλου σαν τους Οικολόγους Πράσινους και τις πιασμένες ξαπλώστρες σε καιρό εκλογών. Δεν ειρωνεύομαι. Πραγματικά πιστεύω πως μια πιο προσεγμένη διατύπωση θα είχε  πετύχει να φοβίσει όχι μόνο τους νοικοκυραίους αλλά και κόσμο από το αριστερό φάσμα. Ψυχωτικοί καουμπόηδες φονιάδες με στιβαρό μαρξιστικό θεωρητικό υπόβαθρο θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία στον καιρό του Markogiannaki, του ουφολόγου Velo Poulo και λοιπών. Θα τους έλυνε τα χέρια. Ακόμα και  ο Giorgio Autia θα σταματούσε να τους ψήνει τον καφέ στο καθημερινό πρωινό τους πάρτυ. Δεν θα υπήρχε λόγος να μας τους μοστράρουν πια. Το γκολ θα είχε μπει με σέντρα από αριστερά. Ή έτσι θα φαινόταν τουλάχιστον.

Μετά τη μορφή και το περιεχόμενο σειρά έχει το νόημα. Αυτό μπορεί να αναζητηθεί μόνο με μια ερώτηση: Ποιός κέρδισε και κατά συνέπεια ποιός έχασε από το τελευταίο δολοφονικό τους χτύπημα στα Πατήσια; Την απάντηση μπορεί να την δώσει ο καθένας στον εαυτό του αν μπορεί στο ελάχιστο να δει αλλαγές που συντελούνται και εξελίξεις που έρχονται. Σίγουρα ο πρώτος που έχασε ήταν ο αστυνομικός και η οικογένεια αυτού του ανθρώπου που απλά σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να πάει να πιάσει δουλειά. Για τους υπόλοιπους κερδισμένους ή χαμένους ο χρόνος θα δείξει, ή ίσως οι επόμενες εκλογές. Μακάρι πάντως οι δράστες να είναι κάποια παρανοϊκά παραπροϊόντα του συστήματος ή της κοινωνίας ή της εποχής και να τιμωρηθούν για ότι κάνουν, αλλά κάτι με κάνει να νομίζω δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμα την αποστολή τους και δυστυχώς θα τριγυρνάν ανάμεσα μας για λίγο καιρό.

Συναυλίες Καλοκαίρι 2009.

Καλά πάει και αυτό το καλοκαίρι και πως να μην πάει καλά αφού ξεκίνησε με AC/DC και International Noise Conspiracy. Τα υπόλοιπα που θα παρακολουθήσω και προτείνω φέτος είναι τα εξής:

- Ojos De Brujo στο Θέατρο Λυκαβηττού στις 17 Ιουνίου. Όλη η μπάντα αυτή τη φορά, όχι όπως πέρυσι…

-  Kosmos Festival στον Ιππικό Όμιλο στο Γουδή στις 30 Ιουνίου και στη 1 Ιουλίου απο τον Κόσμο 93,6 με τον ταλαντούχο κύριο Nicola Conte και τον Solomon Burke την πρώτη μέρα και με τους Bajofondo και Dub Inc την επόμενη. Και άλλους βέβαια αλλά δεν με αποσχολούν.

- Και για να μην ξεχνάμε και την παράδοση μας ο Paul Weller  προσγειώνεται στο Θεάτρο Βράχων στις 14 Ιουλίου. Άντε για να κλείνω και τον κύκλο των δεινοσαύρων σιγά σιγά. Και να μην έρθετε σαν λέτσοι σε αυτόν.

- Πατριώτες, να μην αγνοήσουμε να παραβρεθούμε μαζικά, περιφρουρημένα, οργανωμένα και στο Resistance 2009 της Κ.Ο.Ε στη Γεωπονική στις 26, 27, 28 Ιουνίου για τους Fanfare Ciocarlia.

Κατά τα λοιπά κάπου εδώ τριγυρνάνε και Pixies, Ska Cubano, Nine Inch Nails αλλά να μας μείνει και κανά φράγκο στην τσέπη να πιούμε και λίγο βερμούτ στις διακοπές μας. Όσον αφορά το rockwave μόνο Monster Magnet φέτος για τα γούστα μου. Για του χρόνου ας ελπίσουμε να μην υπάρχει στο χάρτη Μαλακάσα και να έχουν χτιστεί εκεί μεζονέτες για το λαό. Πολύ πήγε αυτή η υπόθεση με τιμές, parking, ακυρώσεις, στριμωξίδι και έγινε βαρετή.

Κυνομαχίες με ανθρώπους.

Σαν χριστιανός κ’ ορθόδοξος σ’ αυτή την κοινωνία  είπα να ξεσκάσω λίγο προκειμένου να εορτάσω την άφιξη της Παρασκευής, τελευταίας μέρας της εργάσιμης εβδομάδας  και με τα πολλά μπέρδεψα τεκίλα και μπύρα αμέσως με την άφιξη μου στο σπίτι από τη δουλειά. Αφού ακολούθησε μια αλλόκοτη παρτίδα τάβλι, ένας αγώνας μπρα ντε φερ, ένα σπασμένο βάζο, μια στάμπα καφέ σε έναν πορτοκαλί τοίχο και κάνα δυο τηλέφωνα με κάτι ξενέρωτες και καραβοτσακισμένες πήρα την μεγάλη απόφαση. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην πάω για το καθημερινό μου τρέξιμο-περπάτημα.  Ή μάλλον υπάρχουν πολλοί και κάποιοι απ’ αυτούς περιγράφονται παραπάνω. Έτσι και έγινε…

Η διαδρομή από Ριζούπολη μέχρι το άλσος της τιμημένης  Ν. Φιλαδέλφειας μέσω Προμπονά και περίπου παράλληλα με το εκεί ποτάμι περνάει από μια σχετικά όμορφη περιοχή για τα δεδομένα της Αθήνας, μιας πόλης που η πλέον χρήσιμη παρέμβαση στο αστικό τοπίο θα ήταν ένας βομβαρδισμός αντίστοιχος της Δρέσδης. Σε αυτό το κομμάτι όπως είναι λογικό περπατάω, σαν τους συνταξιούχος και σκέφτομαι και την σύνταξη ενίοτε. Υπάρχουν πολλές μονοκατοικίες, στις οποίες φύονται πολλά σκυλιά. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί πρόβλημα, εκτός του ότι εκεί που περπατάς στα πλατιά ευτυχώς πεζοδρόμια σε ξυπνάει από τις ηλίθιες σκέψεις σου κάποιο γενναιόδωρο γάβγισμα. Το θέμα δημιουργείται όταν κάποιο από αυτά τα σκυλιά έχει κόπανο ιδιοκτήτη, ο οποίος το βγάζει για βόλτα εκεί που εσύ τρέχεις.

Παράλληλα με το πάρκο και στην πλευρά του επί της Δεκελείας έχει ένα μεγάλο σε πλάτος πεζοδρόμιο , το οποίο τις βραδυνές ώρες, που είναι κλειστό τα άλσος, είναι ωραίο μέρος και για τρέξιμο και για βόλτα και για σκυλοβόλτα. Όλες αυτές οι δραστηριότητες μπορούν να συνδυαστούν αρμονικά. Μέχρι και τύπος που ψαρεύει στην άσφαλτο θα μπορούσε να συνυπάρξει εκεί. Έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα, που εκεί που έτρεχα άκουσα την πιο ηλίθια ατάκα της εβδομάδας (Μετά το ‘Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα’ του GAP φυσικά. Ρε γαμώτο πολλοί μαρξιστές μαζευτήκαμε… Γιατί δεν κάμουμε μια επανάσταση;). Μία κυρία λοιπόν γυρνάει και μου λέει:

-Νεαρέ εδώ δεν είναι για τρέξιμο. Να πάτε σε ένα γήπεδο. Εδώ βγάζουμε τα σκυλιά μας.

Δεν απάντησα γιατί σήμερα είπα να εξαντλήσω την αποφασιστικότητα μου και την  ετυμολογία μου γραπτώς και όχι σε περίεργες κυρίες,  σε πιωμένες κλήσεις και σε χαμένες παρτίδες τάβλι. Μαλακία μου.

Τρέλα πουλάς;

Ο Βαν Γκογκ σε μια άγρια κρίση του κόβει το αυτί του και προσπάθησε να το δώσει σε μία πόρνη. Ο Νίτσε περνάει στην άλλη πλευρά ,όπως λέει ο μύθος, όταν βλέπει έναν αμαξά να μαστιγώνει βάναυσα ένα άλογο. Από την επόμενη μέρα αρχίζει να στέλνει επιστολές υπογράφοντας ως Διόνυσος ή Εσταυρωμένος. Ο Βιζυηνός μας άφησε έγκλειστος στο Δρομοκαίτειο και ο νομπελίστας Τζον Νας έβλεπε να τον απειλούν τύποι με κόκκινες γραβάτες. Ο Ρεμπώ ξεφεύγει και δίνει μια πολύ όμορφη εικόνα σχετικά:

Ξεγέλασα την τρέλα.
Κι’ η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο
του ηλίθιου.

Στα δικά μας η γνωστή τραγουδίστρια προσπάθησε να πνιγεί σε ένα σιντριβάνι νοσοκομείου και να πάθει ηλεκτροπληξία ή κάτι τέτοιο, αφού πρώτα διατεινόταν ότι συνομιλούσε με θεούς, πρωθυπουργούς, τον καρκίνο τον ίδιο και ξάφνου μετά εγκλεισμός και φαρμακευτική καταστολή. Όλα αυτά σε πανελλήνια μετάδοση πάντα. Και τότε ακριβώς μας έπιασε μια παράκρουση πολιτικής ορθότητας και άρχισαν να ακούγονται ελβετόψυχες αναλύσεις  του τύπου ‘κρίμα τη γυναικούλα’, ‘δεν άντεξε την πίεση η κακομοίρα’, ΄’της φούσκωσαν τα μυαλά’ και άλλα.

Η αλήθεια για μένα είναι οτι οι στόχοι της (δόξα και χρήμα) εκπληρώθηκαν στο ακέραιο. Ως εκ τούτου την θεωρώ απολύτως πετυχημένη και δεν την λυπάμαι, όπως και δεν λυπάμαι (ή μισώ ή αγαπώ ή χαίρομαι) κανέναν η παρουσία του οποίου με τη βία καταλαμβάνει χώρο στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Και μην αναλύσουμε τώρα αν προσωπικότητες όπως Pania, Galatis, Katman, Gavalas, Mr National Mpoutia, Psinaki, ή η εν λόγω Psychedelic Efi και λοιποί μας έγιναν γνωστοί με τη βία ή όχι. Βία ασκείται και στις μάνες μας από τις κουτσομπόλες της γειτονιάς της μεσημεριανής ζώνης, βία ασκείται και στους φίλους μας από τον Μεγάλο Φτασμένο  Έλληνα Laki, βία ασκείται και σε μας από τα ξακουστά μεγάλα mediaμπλογκ κάθε φορά που θεωρείται αυτονόητο ότι γνωρίζουμε την κόρη της Lady Angela. Και μην πει κανείς ότι έχει δικαίωμα επιλογής κάποιος να αγνοεί τα παραπάνω γιατί  αφενός το ζητημα τώρα δεν είναι πως επεξεργάζεται κανείς τα δεδομένα του βομβαρδισμού μας αλλά  ότι τελικά υπάρχει αυτός ο βομβαρδισμός και είναι έντονος, αφετέρου όποιοι προσπαθούν συνειδητά να απέχουν της νεο-ελληνικής παιδείας και κόβουν την παροχή του ρεύματος απλά απομονώνονται.

Το ειρωνικό του θέματος είναι η αντίδραση των ΜΜΕ για το ζήτημα της τραγουδίστριας. Όλα τα ΜΜΕ καταδίκαζαν αυτές τις μέρες των εαυτό τους. Τα ίδια μέσα που προηγουμένως τα έβλεπες να την περιφέρουν σαν αρκούδα από πανηγύρι σε πανηγύρι  ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι τα μέσα την τρέλαναν. Και αρχίζουν τις τούμπες, τις μετάνοιες και τις αναλύσεις σαν να  έσκασαν στον πλανήτη με την τελευταία σύνδεση. Απολαυστικότερος όλων ο Ταρζάν πράκτορας που αφού κατέστρεψε καριέρες κόσμου και κοσμάκη αναζήτησε και φυσικά βρήκε μεταφυσικά αίτια για την πτώση της καλλιτέχνιδας.

Δεν μπαίνω στη λούμπα να την αγιοποιήσω. Το παιχνίδι ήταν εξαρχής στημένο.  Οι δύο πλευρές ( Μέσα-μάνατζερ και θύμα) αποφάσισαν να τα αρπάξουν από ένα λοβοτομημένο κοινό, δηλαδή εμάς. Εύκολο έργο, χιλιοπαιγμένο…Δεν υπολόγισαν τις συνέπειες βέβαια, αλλά ούτως ή άλλως δεν θα τις πληρώσουν και οι δύο. Το πολύ πολύ να γραφτεί και κάποιο βιβλίο όταν τα πράγματα επανέρθουν στους κανονικούς ρυθμούς.

Παντού υπάρχει ένας μύθος…

Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με στερεότυπα. Είναι μια βολική μορφή αποτύπωσης της κατάστασης που βιώνουμε ως πραγματικότητα. Όπως και η ντουλάπα μας, στην οποία αλλού έχουμε τις σωβρακοφανέλες, αλλού τις πετσέτες και αλλού το μασούρι με τα χαρτονομίσματα, έτσι και σκέψη μας όταν πιέζεται να εκφέρει άποψη, να πάρει θέση,  να πείσει ότι ξέρει (καθώς το ‘εν οίδα, ότι ουδέν οίδα’ πλέον θεωρείται προνόμιο των κουτών) δημιουργεί συρτάρια,κουτάκια, λειτουργεί επαγωγικά και ξερνάει ότι κλίσε μαλακία της έχει φορτωθεί στο κεφάλι από τότε που η πιπίλα μας θύμιζε ρώγα. Λειτουργούμε συνεχώς με στερεότυπα, δεν μπορούμε εύκολα να τους ξεφύγουμε. Μερικές φορές μάλιστα αποδεικνύονται χρήσιμα. Π.χ όταν μπαίνουμε σε ένα ταξί είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι θα συναντήσουμε έναν ταξιτζή (δεν εννοώ την επαγγελματική κατηγορία, αλλά εκείνη την ιδιότυπη μορφή ζωής) και σχεδόν πάντα συναντάμε έναν τέτοιο. Τα στερεότυπα είναι χρήσιμα σε αυτή την περίπτωση γιατί ελαχιστοποιούν τις παρενέργειες του απρόοπτου και όλα κυλούν όπως τα αναμέναμε. Τις περισσότερες φορές όμως αποτελούν για μας μέσο αποκοπής από την αντικειμενική πραγματικότητα και κανάλι εφησυχασμού. Π.χ αν ερχόταν κάποιος και σας  έλεγε τα εξής:

- Το ξέρεις ότι οι Βερολινέζοι είναι πιο ευγενικοί, φιλόξενοι και θερμοί από τους Αθηναίους και ότι οι  Βερολινέζες είναι απείρως πιο όμορφες από τις Ελληνίδες; Το ξέρεις ότι στο Βερολίνο ξενυχτούν περισσότερο από την Αθήνα; Το ξέρεις ότι αυτοί είναι οι χαλαροί και εμείς τα ρομποτάκια; Γνωρίζεις ότι δουλεύουν λιγότερες ώρες, έχουν λιγότερες κάμερες , μπάτσους, σουρωμένους, ξενέρωτους, κακομούτσουνους στους δρόμους;

Εσείς τι θα απαντούσατε; Για κάποιους η παραπάνω τοποθέτηση στερείται λογικής. Δεν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια. Σύμφωνα με όσα μας έχουν αποτυπωθεί ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα. Για κάποιους άλλους σημαίνει ότι απλά πέρασαν την Μ. Εβδομάδα στο Βερολίνο…

Μουσικό Διάλυμα 2

Πάρα πολλά διαβόλια, μα πάρα πολλά διαβόλια.  Για αυτό πάρτε τα τρία μου για σήμερα, μπας και ηρεμήσουμε και μας πάρει ο ύπνος και έχουμε και δουλειά το πρωί…απεργία ήθελα να πω.

Σ.τ.Μ Απο Creeps δεν βρήκα σε ολόκληρο youtube το Down at the Nightclub σε καλή κατάσταση και από Cheepskates υπάρχει μόνο αυτό το λειψό, το οποίο ακούμε. Έτσι νομίζω τουλάχιστον… Όσον αφορά τους Last Drive, ως Έλληνες, όποια πέτρα και αν σηκώσεις κτλ, κτλ.

Καλό βράδυ.

Ανάβεις λίγο το φως;

Τι ωραία που θα είναι; Σαν μια μεγάλη παρτούζα… Βιομήχανοι και υπουργεία, θεατές του Sky και δήμοι, new age οικολόγοι και τρέντυ τύποι, οργανώσεις και γιάπηδες θα καθίσουμε όλοι μαζί, θα κλείσουμε τα φώτα και θα αρχίσουμε να χουφτώνουμε ο ένας τον άλλο. Έτσι δεν γίνεται όταν κλείνουν τα φώτα; Όλα αυτά για μια ώρα. Υπεραρκετός χρόνος. Σε μια ώρα μπορούμε και παιδί να πιάσουμε. Και θα το μεγαλώσουμε μαθαίνοντας το πως τον πλανήτη δεν τον γάμησαν τα φουγάρα της ελεύθερης αγοράς αλλά εμείς που πρέπει να σβήσουμε τα φώτα στις 20.30.

Οι ευθύνες πρέπει να πέσουν στο κεφάλι μας, στον καθένα προσωπικά, στον πολίτη. Το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον στο οποίο φυτοζωούμε πρέπει να μείνει ανέγγιχτο. Μα είναι δυνατόν να φταίει ο νεοφιλελευθερισμός για την μπόχα που ρουφάς;

Το μήνυμα είναι συγκεκριμένο:  Δεν φταίνε οι κυβερνήσεις που κάνουν τα στραβά μάτια κάθε φορά που κάποιο ποτάμι γίνεται σαν τις πρώην χέστρες στην Βικτώρια ή άλλες πολιτείες που δεν υπογραφουν καν το Πρωτόκολλο του Κιότο. Επίσης δεν φταίνε οι βιομήχανοι καθώς η αγορά είναι ελεύθερη και η παραγωγή δεν τελειώνει ποτέ στον πλανήτη της πράσινης ανάπτυξης. Ούτε βέβαια φταίνε τα υπερεθνικά μορφώματα τύπου E.U, U.N, W.T.O, L.S.D κτλ όταν αποφασίζουν ομόφωνα και χαρούμενα να κάψουν τις πετρελαιοπηγές του οχτρού ή να ρίξουν λίγες πινελιές απεμπλουτισμένου ουρανίου στο Βελιγράδι. ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ. Αυτό είναι το νόημα…Φταίμε όλοι μαζί. Και κερατάς και δαρμένος. Το διαστροφικό είναι πως αποδέχονται όλοι την ενοχή τους και μετέχουν πρόθυμα σε αυτή την εξιλέωση της μιας ώρας. Εγώ πάντως στο προσωπικό, μηδαμινό πλαίσιο που μου αναλογεί αυτή τη φορά δεν θα πληρώσω και την οικολογική τους κρίση. Θα ανοίξω όλα τα φώτα και τις συσκευές μου και θα βλέπω τις κιλοβατώρες να χορεύουν σαν τρελές για μια και μόνο ώρα, έτσι συμβολικά… Και αύριο που οι χορηγοί της βραδιάς μας γυρίσουν στις ενεργοβόρες συνήθειες τους, θα επιστρέψω και εγώ στις  φιλικές για το περιβάλλον  πρακτικές που εφαρμόζω στην καθημερινότητα μου από τότε ακόμα που δεν υπήρχε Sky.

Βραδυνή Πλάνη…

Χτες βράδυ έπρεπε να ανέβω στη σοφίτα για να την καθαρίσω από τη βρωμιά του χρόνου. Εκεί που κουβαλούσα μια σπασμένη πολυθρόνα άρχισα να ακούω μουσική από το διπλανό σπίτι. Πλησίασα στο παράθυρο για να δω τι ακριβώς συμβαίνει και είδα από ψηλά  κάτι παράδοξο. Τρεις νεαροί, γύρω στα 20, έπαιζαν το εξής παιχνίδι: Με ένα laptop, το οποίο άλλαζε χέρια με τη σειρά, επέλεγαν διαδοχικά από ένα τραγούδι για να ντύσουν μουσικά  μια βραδιά που ήδη είχε γεννηθεί πάνω σε καπνούς και αλκοόλ. Η περιέργεια μου κράτησε αυτό το ιδιόρρυθμο playlist που προέκυψε και σας το ρουφιανεύω:

1) TOO MUCH ALCOHOL-RORY GALLAGHER 2) ONE BOURBON, ONE SCOTCH, ONE BEER-JOHN LEE HOOKER 3) ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ-Δ. ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ 4) DISCO ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΙ-ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ 5) ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟΣ-LOCOMONDO 6) ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ (Κεφαλονίτικο) 7) ΠΡΙΓΚΗΠΕΣΣΑ-Σ.  ΜΑΛΑΜΑΣ 8 ) ΕΝΑ ΑΜΑΞΙ ΜΕ ΔΥΟ ΑΛΟΓΑ-Γ. ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ 9) ΗΡΩΙΝΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑΚΙ-Σ. ΓΑΒΑΛΑΣ 10) A MILLION MILES AWAY-RORY GALLAGHER 11) ΠΑΠΑΔΙΑ-Μ. ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ 12) Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ-ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ 13) ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ-Ν. ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ 14) Ο ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΣ ΜΕΓΙΣΤΑΝΑΣ ΤΩΝ ΝΙΤΖΑ-ΑΝΩΡΙΜΟΙ 15) YOU SHOOK ME ALL NIGHT LONG-AC/DC 16) WAR PIGS-BLACK SABBATH 17) BODIES-SEX PISTOLS 18) ΨΟΦΙΑ ΚΕΦΙΑ ΚΑΙ ΝΑΥΛΟΝ ΝΤΕΦΙΑ-ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ 18) I WANNA RIOT-RANCID 19) ΕΥΛΑΜΠΙΑ-Γ. ΓΙΟΚΑΡΙΝΗΣ 20) ΜΩΡΟ ΜΟΥ-Δ. ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ 21) WHERE IS MY MIND-PIXIES 22) ΤΑ ΠΙΝΩ ΟΛΑ-ΑΝΝΑ ΓΟΥΛΑ 23) ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΣΟΥ (Ηπειρώτικο) 24) ΤΟ ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ-Α. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ 25) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΙΙ-ΞΕΜΠΑΡΚΟΙ 26) ΕΝΑ ΓΚΟΛ-BOOTSTROKE 27) BLUE MONDAY-NEW ORDER

Μετά από περίπου δυο ώρες νύσταξα, πήγα για ύπνο και ευχήθηκα να μην κάνουν τις ίδιες μαλακίες και σε καμιά δεκαετία.

London Calling

Η τέλεση αδικήματος που αφορά σε διατάραξη  κοινής ειρήνης, σωματική βλάβη ή βαριές φθορές θα  επιβαρύνεται με τη χρήση κουκούλας, σύμφωνα με  τα σημερινά φιρμάνια του βοεβόδα Δικαιοσύνης Nikolai Dendia ο οποίος έκλεισε με την  πομπώδη μαλακία : «O Έλληνας πολίτης δεν κρύβει τα χαρακτηριστικά του και δεν φοβάται να δείξει το πρόσωπό του, ιδίως όταν διαμαρτύρεται». Θαρρώ όμως πως η προηγούμενη πρόταση αποτελεί μνημείο κούφιου λόγου με μπόλικες σκελίδες συναισθήματος, δύο πρέζες αβασιμότητας ιστορικής και δέκα συγχρονικής, σερβιρισμένης σε μια πιατέλα αυθεντίας και εγκυρότητας και όλα αυτά με την επίφαση του αυτονόητου (Το αυτονόητο είναι πιστός σύντροφος του βλάκα νου, καθότι αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται. Με το δυσνόητο και το ακατανόητο είναι το θέμα τι κάνουμε…)

Και αφού μιλάμε για ακατανόητα, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αν το επερχόμενο μέτρο αφορά και στις κουκούλες αυτοκινήτων ή όχι; Δηλαδή, αν εγώ πάρω την κούρσα μου και κάνω σαματά στη γειτονιά, πατήσω 3 γριές και μπουκάρω στο πολωνικό μπακάλικο της γωνίας, θα έχω ελαφρυντικά τώρα που δεν έχω κουκούλα;

Μουσικό Διάλυμα

Με έχουν πιάσει τα διαβόλια μου τελευταίως και ακούω πολύ Ultimate Spinach. Κάποιος να με προσγειώσει.

Επομένως:

Καθώς και:

Αυτά προς το παρόν από τη νέα μας εκπομπή ”Μουσικό Διάλυμα”. Επόμενες ηχοπροτάσεις μόνο κατόπιν παραγγελίας και φυσικά μόνο όταν συντρέχει λόγος.