Πάλι πέσαμε από τα σύννεφα, πάλι μίλαμε για γεγονότα που αποτελούν εξαιρέσεις, πάλι αυτό που μας βρήκε δεν έχει σχέση με το πραγματικό πρόσωπο μας.
Το περιστατικό θυμίσει από αυτή τη σκοπιά την περσινή μάχη του Ματζικέρτ που έλαβε χώρο στη Παιανία με οπαδούς. Ήταν μαθηματικό παράδοξο το ότι δεν είχαν σκοτωθεί οπαδοί σε προηγούμενες συρράξεις και εμείς τηλε-εξοργιστήκαμε μόνο όταν είδαμε το μαύρο αίμα του παιδιού που έφυγε.
Έτσι και τώρα…
Η trendy κάστα των πορτιέρηδων νυχτερινών μαγαζιών μας εξέπληξε που σκότωσε τον νεαρό Αυστραλό Doujon Zammit στο Tropicana Beach Bar της ακτής Παραντάις (έτσι λένε το Καλαπόδι στη νεα μυκονιάτικη διάλεκτο). Ήταν πολύ περίεργο, όπως φαίνεται, σκατοκέφαλοι τεμπέληδες, τσιράκια αφεντικών-εμπόρων κόκας, με σπουδές body-building και καμαρωτής ορθοστασίας, μηδενικά που επιτρέπουν στην υπάνθρωπη υπόστασή τους να εργαστούν ως τραμπούκοι λαμογιών, να σκοτώσουν άνθρωπο. Τόσο καιρό είχαμε, βλέπεις, συνηθίσει αυτές τις φάτσες να τις βλέπουμε στην ουρά για τα εισιτήρια στην Επίδαυρο, σε βραδιές ποίησης και σε στιγμές ρέμβης στην Ακρόπολη.
Πέσαμε από τα σύννεφα πάλι. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να δείξουμε: αγαθοί, αθώοι και έκπληκτοι. Ούτε τη βρώμα και τη σαπίλα που έχει η εικόνα μας δεν βλέπουμε. Τόσο “αθώοι” που είμαστε και με τόσες πτώσεις τουλάχιστον δεν μας χρειάζεται ξυλοδαρμός για να πέσουμε σε κώμα. Τον βρήκαμε μόνοι μας τον δρόμο.
Μόλις έμαθα την είδηση με τον Αυστραλό μου ήρθε πάλι στο μυαλό ατάκα από καθηγήτρια-συνοδό στην πενταήμερη μας στη Ρόδο πριν χρόνια. Έξω από τοπικό σκυλάδικο που μας είχαν “γδύσει”(γιατί πήγαμε εκεί είναι άλλο θέμα…) και καθώς φευγαμε, γυρνάει προς το λαϊκόδήθεν σκυλολόι πορτιέρηδων, αφεντικών, τσεκαδόρων και λοιπων παρασίτων και τους λέει: “Σε κόλυβα να τα φάτε”.
Ελπίζω να μην είναι οι κατάρες το μόνο που μπορεί να τους συμβεί.
