Ένα παλούκι για χρυσά τρελά αγόρια και όχι μόνο…Chapter I

“Ξέρετε τι είναι η κρίση; Η κρίση είναι ένα παλούκι που έχει μπηχτεί στον πισινό της μπουρζουαζίας. Ε, λοιπόν, θέλει να το βγάλει από τον δικό της πισινό και να το χώσει στον πισινό της εργατικής τάξης” είπε ο συνδικαλιστής ηγέτης του ΚΚΕ Κώστας Θέος σε ομιλία του σε καπνεργάτες το 1930. Και τον γράψανε στα παπάρια τους…

Και δεν πέρασαν 80 χρόνια (με έναν παγκόσμιο πόλεμο, με πυρηνικές βόμβες και δοκιμές, με ”Won’t Get Fooled Again” από Who, με υπουργο”ποίηση” Kimon Koulouri, με..με..με…) για να ξαναμπεί το παλούκι στους ίδιους πισινούς, με την ίδια σειρά. Η διαφορά είναι πως οι πισινοί πλέον είναι λίγο συγχυσμένοι. Π.χ, o πισινός ενός ταχυδρομικού υπαλλήλου διαφέρει στις μέρες μας από τον πισινό του αγαπημένου του γιου, καθώς το φιλελεύθερο φωτεινό μονοπάτι δίνει φαινομενικά την δυνατότητα σε κάθε κωλοτρυπίδα να ακολουθήσει το δρόμο της ελευθέρας επιλογής και να αυτοπροσδιοριστεί κατά το δοκούν, είτε ως πισινός της εργατικής τάξης, είτε ως πισινός της μπουρζουαζίας, χωρίς να συντρέχουν λόγοι συνείδησης, ταύτισης ή και τσέπης. Ενώ το 1930 τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα, καθώς δεν είχε περάσει ακόμα το παραμύθι ότι το χ σύστημα σου δίνει δυνατότητες εξέλιξης, σε αντίθεση με το ψ που σε εξισώνει με τη βία με αυτά τα γλοιώδη σκουλήκια, τους συμπολίτες σου. Ως εκ τούτου, ο κάθε πισινός γνώριζε εκ των προτέρων που ανήκει και αν θα το φαεί πρώτος το παλούκι ή αν θα του χώσουν λίγο πιο μετά, όταν αυτό θα είναι πιό μεγάλο και πιο μόνιμο, τουλάχιστον για 80 χρόνια… και βλέπουμε.

Υ.Γ. αΠίΣτΕυΤο Το LiVe τΩν ThIeVeRy CoRpOrAtIoN. αΚόΜα ΚαΙ Η γΡαΜμΑτΟσΕίΡα ΜοΥ ΧόΡεΥε!

Καλό Σαββατομπύριακο

Σηκωθείτε από καναπέδες, ντιβάνια, ανάκλιντρα….Μόλις λίγες ώρες πριν από το live των Thievery Corporation στο Θέατρο Βράχων και μία από τις λίγες φορές που θα δούμε κάποιο σχήμα ακριβώς τη στιγμή που πρέπει, τη στιγμή της κορύφωσης. Έχουμε φάει αρκετές φορές στα μούτρα τις αρπαχτές των μουσικών ηρώων μας, που μας θυμούνται συνήθως με μία απόκλιση 5 έως 45 χρόνων απ’ όταν πρέπει. Και καλά κάνουν σε ένα ”μουσικόφιλο” κοινό που κατακλύζει κατά δεκάδες χιλιάδες την ένδοξη προσωρινή έδρα της Αεκάρας (μέχρι να επιστρέψουμε στην Πόλη) για να δει μια ανοργασμική άφωνη τεκνατζού υπό το φως της κάμερας του Αστεράτου Καναλιού.

Πραγματικά μας εύχομαι καλή διασκέδαση.

Υπέροχα singles πλάσματα

Η επέλαση ξεκίνησε. Οι νέες τηλεσειρές θα ακολουθήσουν την πεπατημένη. Τρέντυ νεαροί και ελαφρώς ξέκωλα γκομενάκια σε μια λανθάνουσα emo διάθεση θα προσπαθήσουν να μας πείσουν πως :

α) Οι μόνες δουλειές στις οποίες απασχολείται η περί των 30 γενιά είναι παραγωγοί ραδιοφώνου, διαφημιστές, διακοσμητές, στελέχη και λοιπά μανατζεροειδή και πως η γενιά των 700€ είναι ένας αστικός μύθος σαν τους κροκόδειλους στις αποχετεύσεις της Νέας Υόρκης.

β) Η εν λόγω γενιά κατοικεί και αναπτύσσεται αποκλειστικά σε νεοκλασικές μονοκατοικίες ή στη χειρότερη σε loft και κατά βάση σε “ευκολοπρόσιτες” οικονομικά γειτονιές όπως η Πλάκα, ο Λυκαβηττός κτλ. Το περιβάλλον κατοικίας τις περισσότερες φορές σε κάνει να νομίζεις ότι αυτός ο μέγας διανοούμενος,  επίτροπος παραΠαιδείας Evripidi Stilia Nidi έκανε το interior design υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά.

γ) Υπάρχει πάντα ένας gay. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει τοποθέτηση για τις πιέσεις που δέχεται από πολιτεία και κοινωνία η συγκεκριμένη ομάδα. Στις συγκεκριμένες ποπ σειρές ο gay είναι κάτι ανάμεσα σε κατοικίδιο και τσάντα Louis Vuitton τον οποίο η εύθυμη παρέα κουβαλά μαζί της στις εξόδους της στο Γκάζι.

δ) Η ίδια γενιά διασκεδάζει μόνο σε γκουρμεδιάρικα εστιατόρια που παιανίζουν Ρέμεια και Οτεγιάννεια άσματα σε συνδυασμό με σάλσα και new bossa nova ( η Άρτα και τα Γιάννενα, καθώς είμαστε κοσμοπολίτες αλλά ακούμε στα κρυφά και Μητροπάνο). Εκεί, σαν έτοιμοι από καιρό, δοκιμάζουν κροκόδειλο κρασάτο με σως αχινού και σαλάτα με φύκια, μεταξωτές κορδέλες και άσπρες παπαρούνες και άλλες ντεμέκ τοπικές γεύσεις περιοχών του πλανήτη, οι δύστυχοι κάτοικοι των οποίων δεν είχαν τη δυνατότητα ποτέ να γευθούν.

Επειδή δεν θυμάμαι ποιο ακριβώς γράμμα ακολουθεί το δ στην αρίθμηση αυτή την στιγμή, επειδή ένας κατάλογος με όλα αυτά το πολιτικώς ορθά και όμορφα θα ήταν πολύ μεγάλος και επειδή είναι πολύ δύσκολο να πείσεις έναν παπάρα ότι τέχνη δεν είναι να στοχεύεις στο σωστό target group των χορηγών σου ή να ποντάρεις σε ένα απολιτίκ (ίσως όχι άδικα αυτό, αλλά είναι άλλο θέμα) κομμάτι της νέας γενιάς και να το κάνεις ένα mainstream χαζοχαρούμενο λεφούσι χωρίς στόχο και όραμα, εγώ απλά θα αναρτήσω ένα βίντεο από μια εποχή που κάποιοι μασάγανε γυαλί και φτύνανε διαμάντια (αυτό, το τελευταίο, είναι βιασμός στίχων των Ξύλινων Σπαθιών). Τότε που η τέχνη αντέγραφε τη ζωή και την γλύκαινε.