Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με στερεότυπα. Είναι μια βολική μορφή αποτύπωσης της κατάστασης που βιώνουμε ως πραγματικότητα. Όπως και η ντουλάπα μας, στην οποία αλλού έχουμε τις σωβρακοφανέλες, αλλού τις πετσέτες και αλλού το μασούρι με τα χαρτονομίσματα, έτσι και σκέψη μας όταν πιέζεται να εκφέρει άποψη, να πάρει θέση, να πείσει ότι ξέρει (καθώς το ‘εν οίδα, ότι ουδέν οίδα’ πλέον θεωρείται προνόμιο των κουτών) δημιουργεί συρτάρια,κουτάκια, λειτουργεί επαγωγικά και ξερνάει ότι κλίσε μαλακία της έχει φορτωθεί στο κεφάλι από τότε που η πιπίλα μας θύμιζε ρώγα. Λειτουργούμε συνεχώς με στερεότυπα, δεν μπορούμε εύκολα να τους ξεφύγουμε. Μερικές φορές μάλιστα αποδεικνύονται χρήσιμα. Π.χ όταν μπαίνουμε σε ένα ταξί είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι θα συναντήσουμε έναν ταξιτζή (δεν εννοώ την επαγγελματική κατηγορία, αλλά εκείνη την ιδιότυπη μορφή ζωής) και σχεδόν πάντα συναντάμε έναν τέτοιο. Τα στερεότυπα είναι χρήσιμα σε αυτή την περίπτωση γιατί ελαχιστοποιούν τις παρενέργειες του απρόοπτου και όλα κυλούν όπως τα αναμέναμε. Τις περισσότερες φορές όμως αποτελούν για μας μέσο αποκοπής από την αντικειμενική πραγματικότητα και κανάλι εφησυχασμού. Π.χ αν ερχόταν κάποιος και σας έλεγε τα εξής:
- Το ξέρεις ότι οι Βερολινέζοι είναι πιο ευγενικοί, φιλόξενοι και θερμοί από τους Αθηναίους και ότι οι Βερολινέζες είναι απείρως πιο όμορφες από τις Ελληνίδες; Το ξέρεις ότι στο Βερολίνο ξενυχτούν περισσότερο από την Αθήνα; Το ξέρεις ότι αυτοί είναι οι χαλαροί και εμείς τα ρομποτάκια; Γνωρίζεις ότι δουλεύουν λιγότερες ώρες, έχουν λιγότερες κάμερες , μπάτσους, σουρωμένους, ξενέρωτους, κακομούτσουνους στους δρόμους;
Εσείς τι θα απαντούσατε; Για κάποιους η παραπάνω τοποθέτηση στερείται λογικής. Δεν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια. Σύμφωνα με όσα μας έχουν αποτυπωθεί ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα. Για κάποιους άλλους σημαίνει ότι απλά πέρασαν την Μ. Εβδομάδα στο Βερολίνο…
