Σαν χριστιανός κ’ ορθόδοξος σ’ αυτή την κοινωνία είπα να ξεσκάσω λίγο προκειμένου να εορτάσω την άφιξη της Παρασκευής, τελευταίας μέρας της εργάσιμης εβδομάδας και με τα πολλά μπέρδεψα τεκίλα και μπύρα αμέσως με την άφιξη μου στο σπίτι από τη δουλειά. Αφού ακολούθησε μια αλλόκοτη παρτίδα τάβλι, ένας αγώνας μπρα ντε φερ, ένα σπασμένο βάζο, μια στάμπα καφέ σε έναν πορτοκαλί τοίχο και κάνα δυο τηλέφωνα με κάτι ξενέρωτες και καραβοτσακισμένες πήρα την μεγάλη απόφαση. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην πάω για το καθημερινό μου τρέξιμο-περπάτημα. Ή μάλλον υπάρχουν πολλοί και κάποιοι απ’ αυτούς περιγράφονται παραπάνω. Έτσι και έγινε…
Η διαδρομή από Ριζούπολη μέχρι το άλσος της τιμημένης Ν. Φιλαδέλφειας μέσω Προμπονά και περίπου παράλληλα με το εκεί ποτάμι περνάει από μια σχετικά όμορφη περιοχή για τα δεδομένα της Αθήνας, μιας πόλης που η πλέον χρήσιμη παρέμβαση στο αστικό τοπίο θα ήταν ένας βομβαρδισμός αντίστοιχος της Δρέσδης. Σε αυτό το κομμάτι όπως είναι λογικό περπατάω, σαν τους συνταξιούχος και σκέφτομαι και την σύνταξη ενίοτε. Υπάρχουν πολλές μονοκατοικίες, στις οποίες φύονται πολλά σκυλιά. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί πρόβλημα, εκτός του ότι εκεί που περπατάς στα πλατιά ευτυχώς πεζοδρόμια σε ξυπνάει από τις ηλίθιες σκέψεις σου κάποιο γενναιόδωρο γάβγισμα. Το θέμα δημιουργείται όταν κάποιο από αυτά τα σκυλιά έχει κόπανο ιδιοκτήτη, ο οποίος το βγάζει για βόλτα εκεί που εσύ τρέχεις.
Παράλληλα με το πάρκο και στην πλευρά του επί της Δεκελείας έχει ένα μεγάλο σε πλάτος πεζοδρόμιο , το οποίο τις βραδυνές ώρες, που είναι κλειστό τα άλσος, είναι ωραίο μέρος και για τρέξιμο και για βόλτα και για σκυλοβόλτα. Όλες αυτές οι δραστηριότητες μπορούν να συνδυαστούν αρμονικά. Μέχρι και τύπος που ψαρεύει στην άσφαλτο θα μπορούσε να συνυπάρξει εκεί. Έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα, που εκεί που έτρεχα άκουσα την πιο ηλίθια ατάκα της εβδομάδας (Μετά το ‘Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα’ του GAP φυσικά. Ρε γαμώτο πολλοί μαρξιστές μαζευτήκαμε… Γιατί δεν κάμουμε μια επανάσταση;). Μία κυρία λοιπόν γυρνάει και μου λέει:
-Νεαρέ εδώ δεν είναι για τρέξιμο. Να πάτε σε ένα γήπεδο. Εδώ βγάζουμε τα σκυλιά μας.
Δεν απάντησα γιατί σήμερα είπα να εξαντλήσω την αποφασιστικότητα μου και την ετυμολογία μου γραπτώς και όχι σε περίεργες κυρίες, σε πιωμένες κλήσεις και σε χαμένες παρτίδες τάβλι. Μαλακία μου.
