Σαν να άνοιξαν τα πνευμόνια μου τώρα που αναγκάστηκα να συχνάζω στο μπαλκόνι της εταιρείας που δουλεύω. 40 βαθμοί Κελσίου στο τσιμέντο ενός κτιρίου κάπου στο κέντρο και ο ήλιος, κατά το μεσημέρι, ακριβώς απέναντι από τη μουτσούνα μου και το τσιγάρο μου με έκαναν να σκεφτώ πιο καθαρά. Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία μου. Τα κατάλοιπα της καύσης ορυκτών καυσίμων που παράγουν οχήματα και βιομηχανίες, τα μεταλλαγμένα προϊόντα (Πάρτε μια γλυκιά ιδέα εδώ από κάποια παιδάκια του 11ου δημοτικού Καβάλας), τα εμβόλια που θα βαρέσω για όλες τις πανδημίες που δεν υπήρξαν και τις υπόλοιπες που δεν θα υπάρξουν, ο κλεμμένος και απλήρωτος χρόνος που δεν με αφήνει να αθληθώ, αν βρεθεί ελεύθερος χώρος, τα καμένα δέντρα γύρω από την πόλη (Μα πρέπει και οι φυσικοί απόγονοι των ένδοξων πασοκοeighties να χτίσουν την μονοκατοικία τους, την ιδιοκτησία τους ντε, να σπιτώσουν την κυρά τους) και μύρια άλλα, που πιθανώς δεν έχουν την μορφή καπνού, δεν βλάπτουν την υγεία μου. Ή τουλάχιστον δεν υπάρχει εκ των άνω το ίδιο πολεμικό ενδιαφέρον.
Ποια είναι τελικά τα κριτήρια που επιλέγεται για το ποιος θάνατος είναι αποδεκτός σε συστημικό και παγκοσμιοποιημένο επίπεδο και ποιος όχι; Η αντικαπνιστική υστερία και γενικότερα όλο το πλέγμα των απαγορευτικών πολιτικών μήπως σημαίνει απλά την παραδοχή ότι μετά από τόσους αιώνες προόδου ο σεβασμός δεν κατακτήθηκε ακόμα από κοινωνίες και άτομα; Αναλυτικότερα, χρειάζεται ακόμα να καίμε στην πυρά τον κάθε μαλάκα σαν εμένα που πετάει τον καπνό του στη μούρη του άλλου και δεν προσπαθούμε ή προσπαθήσαμε ποτέ να τον διαπαιδαγωγήσουμε ότι κάτι τέτοιο απλά δεν πρέπει να συμβαίνει; Τελικά, είναι περισσότεροι οι υστερικοί τύποι με τις ευαίσθητες μύτες ή οι καπνιστές που δεν σέβονται τους γύρω; Εγώ πάντως, ως καπνιστής, πάντα σεβόμουν τον περίγυρο μου και σίγουρα έχω στο μυαλό μου να το κόψω το γαμημένο γιατί υπάρχει πάντα αυτή η πιθανότητα να με σκοτώσει. Οι της άλλης παιδείας μετέχοντες είχαν πάντα τόσο ευαίσθητες μύτες ή της απέκτησαν τώρα που το status quo δοκιμάζει κοινωνικές αντοχές,μετράει αντανακλαστικά και εντατικοποιεί την lifestyle προπαγάνδα του, μουρμουρίζοντας ”αν περάσει αυτό, θα περάσουν και τα επόμενα”.
Για άλλες διώξεις και σε άλλες εποχές ο Μπρεχτ έγραψε:
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,
αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου …
Δεν κάνω κουτές συγκρίσεις, ούτε κινδυνολογώ, ούτε θεωρώ το ζήτημα του καπνίσματος το ύστατο πεδίο αντιπαράθεσης δυναστών και καταπιεζόμενων (Δυστυχώς κάθε μέρα μπορεί να δίνει μάχες κάποιος αν θέλει, ακόμα και με τον εαυτό του). Αλλά, για να το δούμε ακόμα πιο χαλαρά το να πλήττονται εκφάνσεις της ζωής όπως η jazz, το blues, ο ελληνικός καφές, το τέλος ή το διάλλειμα της σεξουαλικής δραστηριότητας, η εικόνα της Dietrich και του Bogart, το πόκερ και το ένα ακόμα ποτό, το τελευταίο τέταρτο σε ένα ισόπαλο ματς ή ο συγγραφέας πάνω στη γραφομηχανή του, το να ανάβεις το τσιγάρο στην ωραία απέναντι ή στον εαυτό σου, όταν έκανες σκοπιά και όλα τα άλλα, τα πλήρη καπνού, δεν νομίζω οτι κάτι τέτοιο θα λύσει δα και το πρόβλημα της παγκόσμιας θνησιμότητας. Το πολύ πολύ να βοηθήσει κάπως στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.
