Ήρθα φορτσάτος. Έχω πολλές εικόνες ακόμα στο μυαλό μου από το θερινό μου ταξίδι στα ανατολικά Βαλκάνια με προορισμό την Budva του Μαυροβουνίου και το Dubrovnik (ναι, τελικά δεν είναι μόνο συγκρότημα από την Αυστραλία) της Κροατίας. Θα παραθέσω τρεις:
- Τον τραγικά χτισμένο συνοριακό σταθμό Σκοπίων-Κοσσόβου, όπου ανάμεσα σε σταματημένα αμάξια από Γερμανία, Ελλάδα, Σκόπια και αλλού συνωστίζονταν γελάδια, αλογομούρηδες, ζητιάνοι, κυανόκρανοι, λοιποί μπαρουτοκαπνισμένοι λούμπεν τύποι και κοπέλες που έκαναν promotion εταιρίας κινητής τηλεφωνίας. Όλα αυτά σε ένα τοπίο που μύριζε θάνατο και μέσα από ένα αμάξι που εκείνη τη στιγμή τραγουδούσε ”Εδώ το τώρα ζητιανεύει λίγη πίκρα από το χθες…”.
- Η αντίθεση ανάμεσα στο πανέμορφο φυσικό τοπίο της χώρας και στην αναρχία που επέβαλλαν τα νέα αφεντικά του Μαυροβουνίου (ξενοδόχοι, κατασκευαστές και άλλοι μπίζνεσμαν και έμποροι) με την αστεία δόμηση της τουριστικής παραλιακής ζώνης. Σε λίγα χρόνια το Las Vegas θα μοιάζει αισθητικά με την Φλωρεντία μπροστά στη Budva και τις γύρω περιοχές. Μάλλον επιβεβαιώνονται οι γνωστές διαφορές ανάμεσα σε πλούσιους και νεόπλουτους. Στο Μαυροβούνιο μπούκαραν Ρώσοι και λεφτάδες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, ενώ στην Κροατία τα αφεντικά είναι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι του δυτικού μπλοκ. Ο καπιταλισμός, ως γνωστόν, μπορεί να είναι είτε στιλάτος, είτε κιτς. Διαλέχτεεεεε….
- Η εκπληκτική ομοιότητα που έχουν οι γυναίκες από τη Σερβία,την Κροατία και το Μαυροβούνιο με τις Ελληνίδες στον τρόπο που μασάνε την τροφή τους. Παρατήρησα ότι και τα δυο είδη ανοιγοκλείνουν τη γνάθο τους όταν μασάνε. Σε όλα τα υπόλοιπα διαφέρουν και ιδιαίτερα σε ότι είναι μετρήσιμο με εκατοστά. Π.χ, απόσταση οπισθίων από το επίπεδο της θάλασσας, μήκος ποδιών, περιφέρεια, μέγεθος αυτοπεποίθησης και άποψης. Στα τρία τελευταία υπερτερεί το έθνος μας κατά πολλά εκατοστά.
Δεν θα συνεχίσω τις ταξιδιωτικές μαλακίες γιατί δεν είμαι ταξιδιώτης. Είμαι απλά ένας τουρίστας. Ο τουρίστας έχει χρονοδιάγραμμα επιστροφής, αγοράζει μαγνητάκια για το ψυγείο ή κρασί, τραβάει χιλιοτραβηγμένες φωτογραφίες, στέλνει δεκάδες sms, mms, mails, καρτ-ποστάλ για να δηλώσει ότι ”ναι, εγώ είμαι αλλού”, με άλλα λόγια δεν τον αλλάζει το ταξίδι, απλά του δημιουργεί θέματα συζήτησης και δυνατότητες δημιουργίας εντυπώσεων άμα τη αφίξει του. Ο ταξιδιώτης ακολουθεί γραμμική πορεία, είναι κυνηγημένος, πάει μπροστά από σημείο σε σημείο, μέχρι να βρει το σωστό λιμάνι και όταν γυρίσει πίσω, γιατί επιστρέφουμε όλοι πάντα και παντού, δεν έχει να πει τίποτα. Όπως λέει και το τραγούδι ”όσοι ζήσαν, δεν μιλήσαν”. Δεν υπόσχομαι να μην ξαναγράψω για κάποιο μελλοντικό ταξίδι μου. Την Α.Ε.Κ πολλοί ενίκησαν, την ματαιοδοξία ουδείς. Απλά θα προσπαθήσω όσο μπορώ να μεταδίδω εικόνες που θα απέχουν όσο γίνεται από την μίζερη οπτική του αποικιοκράτη επισκέπτη που σε 6-7 μέρες κατανοεί λαούς, κατακρίνει ή επιβραβεύει συμπεριφορές, πιέζεται να βρει διαφορές για να επιβεβαιωθεί ως μέρος ενός άλλου συνόλου ή ταυτίζεται με κάποιο μέρος φορώντας μπλουζάκια με τον θυρεό της όποιας πόλης και εντέλει αναπαράγει στερεότυπα. (Π.χ ” Στο Dubrovnik πάνε ζευγάρια και οικογένειες”. Παπάρια! Έχει απίστευτα μεγάλο αριθμό από γυναικοπαρέες και σίγουρα πολύ νεαρόκοσμο. Αλλά ας μην αρχίσω την παραγωγή νέων κλισέ.)
Συνιστώ το βιβλίο του Mattias Debureaux ”Η τέχνη του να γίνεσαι βαρετός με τις ταξιδιωτικές σου αφηγήσεις”. Και ελπίζω κάποια μέρα να γίνω ταξιδιώτης…
