”Ολόκληρη η ζωή των κοινωνιών, στις οποίες επικρατούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής, παρουσιάζεται σαν πελώρια συσσώρευση θεαμάτων. Ότι οι άνθρωποι ζούσαν άμεσα, έχει απομακρυνθεί και έχει γίνει αναπαράσταση.”
Έτσι ξεκινά ο Γκυ Ντεπόρ το πρώτο κεφάλαιο του έργου του ”Η Κοινωνία Του Θεάματος”. Και θα μου πεις γιατί κάποιος να ψαχουλεύει μέσα στη νύχτα τα βιβλία του για να μοστράρει δυο πιασάρικες ατάκες; Απλά το τελευταίο διάστημα με περιτριγυρίζουν τρεις λέξεις έτοιμες να με φάνε, αλλά ταυτόχρονα και με μια κανιβαλική συμπεριφορά μεταξύ τους. Αυτές είναι οι εξής: Γρίπη, Πυρκαγιά, Εκλογές. Η μια αποκαθηλώνει την άλλη κατά το δοκούν και ξανά όλες τους εμφανίζονται παντού μπροστά μου για να μου ζαλίσουν τον έρωτα, από τις πρωινές ώρες του γραφείου με τους συναδέλφους μέχρι τις μεσημεριανές του ραδιοφώνου και της blogoενημέρωσης και από τις βραδυνές της τηλε-ενημέρωσης έως τις πιο βραδυνές του ποτού μου. Με μια πρόσφατη ανάλυση που έκανα στην ταχύτητα, την ευκολία και την σειρά, που αποδομεί η μια έννοια την άλλη, βγάζω το εξής συμπέρασμα: Οι πυρκαγιές καίνε τη γρίπη και οι εκλογές αφήνουν εκτός βουλής τις πυρκαγιές. Κατ’ επέκτασιν και λίγο αυθαίρετα μπορούμε να πούμε και ότι οι εκλογές θεραπεύουν τη γρίπη.
Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς πως είναι δυνατόν κάτι, για το οποίο τόσο επισταμένα και έντονα έχουμε βομβαρδιστεί, να απαξιώνεται τόσο γρήγορα και μετά να μας πέφτει στο κεφάλι ένα άλλο πακέτο εικόνων για να εμπλουτίζεται εκ νέου κάθε φορά το θέαμα που έχουμε απέναντι μας ως πραγματικότητα. Και επιπλέον δεν μπορώ να κατανοήσω την απίστευτη ικανότητα που έχουμε ως κοινωνίες να ξεχνάμε παλιές και να συσσωρεύουμε συνεχώς νέες φοβίες. Δεν υποτιμώ τη νέα επιδημία, παρόλο που τα golden boys κάποιας εταιρείας ανοίγουν σαμπάνιες τώρα που τα λέμε. Ούτε οι φωτιές στα δάση της Αττικής είναι μικρό γεγονός αλλά έχω καθαρή τη συνείδηση μου, καθώς δεν ψάχνω στις αγγελίες για μεζονέτα στην κορυφή της Πεντέλης. Το ίδιο επιθυμώ και για εσάς και όταν το κάνουμε όλοι θα σταματήσουν και οι φωτιές (τουλάχιστον αυτές που δεν βάζουν οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές, οι Εβραίοι, η N.D, οι Τούρκοι,το Pasok, οι Σκοπιανοί, οι εξωγήινοι και αυτά τα καθάρματα, οι Ισλανδοί, οι προαιώνιοι εχθροί του ελληνικού δάσους). Όσον αφορά τις εκλογές σίγουρα η υπερπροβολή τους δεν αποτελεί τον μπαμπούλα στη σκοτεινή γωνιά του σπιτιού της κοινωνίας του θεάματος αλλά μερικές φορές σκέφτομαι τον Engels που λέει ότι αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες. Το θέμα μου γενικά δεν είναι η ουσία των παραπάνω ζητημάτων αλλά ο μηχανισμός που τα θέτει ως προτεραιότητες έναντι των άλλων 2 ή 102 ζητημάτων που θα έπρεπε, ή θα μπορούσε, ή θα ήταν λογικό, ή πιθανό να μας απασχολούν.
Αυτό που ουσιαστικά με ξενερώνει είναι να βλέπω τον Giovanni Prete Deri, τον Nico Hadginico, τον Giorgio Traga και τους λοιπούς να αρχίζουν τις οβιδιακές τους μεταμορφώσεις και να μην σταματάνε. Η παράσταση τα έχει όλα. Από επιδημιολόγοι μέχρι σεισμολόγοι και από πυροσβέστες μέχρι μηχανικοί αεροσκαφών μασκαρεύονται κάθε βράδυ για να αναπαράγουν εικόνες και να τις στεριώσουν στην νέα πραγματικότητα μας. Και τα καταφέρνουν, όπως μπορεί να επιβεβαιώσει και το τσιγάρο μου, που κάθε πρωί κρυφακούει τα του κόσμου μας στο καπνιστήριο-μπαλκόνι στο χώρο εργασίας μου.
Και τελειώνει το πρώτο κεφάλαιο του ο Ντεπόρ λέγοντας:
”Το θέαμα είναι το κεφάλαιο που έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης, ώστε να γίνει εικόνα.”
