Ο νέος προστάτης του πολίτη Chrisso Hoidi και οι σοσιαλιστικές δυνάμεις αποκατάστασης τάξης μετά από σκληρές μάχες κατέλαβαν το άντρο του κακού, μια πλατεία 400 τ.μ στο κέντρο της Αθήνας. Πλέον στα παγκάκια της οι μαρξιστές πολιτοφύλακες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ελλάδας έχουν στο ένα χέρι το φραπέ και στο άλλο την ασπίδα, περιμένοντας υπομονετικά να ανέβει η αξία των γύρω ακινήτων. Περιχαρείς πολίτες ράβουν χακί κάλτσες και σωβρακοφανέλες παραλλαγής για τον δύσκολο χειμώνα και τις μοιράζουν στους στρατιώτες τραγουδώντας την Διεθνή.
Αυτά και άλλα χαζά μου πέρασαν από το κεφάλι καθώς έκανα βόλτα στο κέντρο, και ειδικά όταν πέρασα από την περιοχή των Εξαρχείων και μέχρι Ομόνοια και Αρχαιολογικό Μουσείο και παρατήρησα ότι στο κέντρο υπήρχαν μόνο αστυνομικοί (η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν και εξίσου πολλοί πρεζάκηδες αλλά αυτό θα πάει σε άλλο post). Εντονότατη παρουσία παντού με συνεχή κίνηση, ποδοβολητά αλλά και με την τραγική ειρωνεία αφενός να μην τρέχει απολύτως τίποτα από πλευράς παραβατικότητας, αφετέρου να μην υπάρχει κοινό για να χειροκροτήσει το show. Βασικά έδιναν την αίσθηση ότι συμμετείχαν σε γύρισμα ταινίας που πραγματεύεται εισβολή εξωγήινων σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Πώς να μην κοιτάει έκπληκτο εξάλλου την περίεργη περιοχή με τα τέρατα και τα αλλόκοτα συνθήματα στους τοίχους ένα παιδί, γιος cowboy από τα Γρεβενά, που του έδωσαν και καινούρια ρούχα και όπλα και αέρα. Από την άλλη, επίσης ειρωνικό, την ίδια στιγμή μου έτυχε να δω σε καφέ που βρίσκεται ακριβώς επάνω στην πλατεία, τρεις τύπισσες, τουλάχιστον 40, σε στυλ κλώνων της Μαρίζας Κωχ, να πίνουν επίσης το φραπέ τους ακούγοντας από τα ηχεία του μαγαζιού ”….I Fought the Law And The Law Won…”. και μάλιστα στην εκτέλεση των Bobby Fuller Four. Η ταινία τότε μετατράπηκε με μιας σε κωμωδία και συνέχισα τη βόλτα μου.
Θα θεωρούσα γραφικό όποιον αναρχικό ή χούλιγκαν ή εξωκοινοβουλευτικό ή μαρξιστή ή περίεργο ή εναλλακτικό ή ροκά ή ότι να’ναι, τρόφιμο ή εν γένει φαν του υποτιθέμενου άβατου , δεν είχε προβλέψει την εξέλιξη των πραγμάτων με την νέα διακυβέρνηση. Το Πανελλήνιο Κίνημα είχε πάντα εκείνη τη μοναδική ικανότητα να μαγεύει τα πλήθη. Η πιο εύκολη λύση αυτή την περίοδο για να ξεχάσει και ο δύσμοιρος ο αστός ότι τον κυβερνάει ένας 57χρονος, που τον καλούν ακόμα με το υποκοριστικό του, είναι να καθαρίσουν τα Εξάρχεια. Ανώδυνο, μάταιο, και σίγουρα εύγευστο παυσίπονο για έναν νεοέλληνα που τόσα χρόνια μαθαίνει από τον Hadji Niko, τον Traka και τον Pretederi πως υπάρχει μια πλατεία που δεν γεννά κανονικά παιδιά αλλά τέρατα βομβιστές, ενίοτε πράκτορες του εχθρού, που καίνε, σπάνε, ρημάζουν, τρώνε ωμό κρέας, έχουν μωβ μαλλιά, τρία ρουθούνια και πέντε πόδια. Το Κίνημα γνωρίζει κάθε φορά με τι είναι ψημένος ο κόσμος. Στο παρελθόν είχε πρώτο αντιληφθεί τις ανάγκες μας για συντάξεις αντιστασιακών ή για αυθαίρετα οικήματα, για νομιμοποίηση των εξωσυζυγικών σχέσεων, εφόσον βρισκόμαστε σε ιπτάμενο μέσο ή για απελευθέρωση της μπουζουκοκουλτούρας. Πιο μετά κατάλαβε πως πραγματικά θέλουμε να φουσκώσουμε με γυμναστήρια και με φράγκα από το χρηματιστήριο, να γίνουμε πολίτες του κόσμου που σιγοσφυράμε Άντζελα καθώς βολτάρουμε στις Βρυξέλλες, όχι σαν δούλοι αλλά σαν αφεντικά πλέον. Τώρα με νέα εξελιγμένη σύνθεση έχει καταλάβει πως οι ενέσεις φόβου άρχισαν να επιδρούν και κάνει το αυτονόητο: Μας ηρεμεί. Η ηρεμία εξάλλου είναι απαραίτητο στοιχείο για έναν άνετο ύπνο.
Καληνύχτα…
