Έχω ένα εξαιρετικά γρήγορο και ευέλικτο όχημα διαφυγής. Μερικές φορές θλίβομαι που ο Steve McQueen αναγκάστηκε να καβαλήσει ως Bullitt εκείνη την Mustang για να πάρει σβάρνα το Σαν Φρανσίσκο αλλά δεν φέρω καμία ευθύνη που οι παραγωγοί δεν περίμεναν μέχρι το 1988 όταν και η Ιταλική Βιομηχανία Αυτοκινήτων του Τουρίνου έφερε στο φως την πρώτη σειρά των Tipo. Ίσως αυτή η θλίψη, ίσως το γεγονός ότι δεν αντέχω τόσο στυλάτο όχημα, ίσως το ότι οι γυναίκες που μου έφερε το Tipo είναι πλέον πάρα πολλές, ίσως αυτά και άλλα με οδήγησαν στη σκέψη της απόσυρσης. Ήταν εξάλλου, μετά από 5 άχρηστα χρόνια, η πρώτη απόφαση που πήρε η προηγούμενη δυναστεία της χώρας, η οποία πραγματικά να με ευνοεί και θεώρησα χρέος μου να συνταχθώ για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου και να αρπάξω και τα 1000 €.
Αν και είχα προβλέψει ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε Exit Polls, πίστεψα με το άρρωστο μυαλό μου πως η νέα δυναστεία θα διατηρούσε το μέτρο της απόσυρσης και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι οι ελληνοσοσιαλδημοκράτες δεκαετίες τώρα έχουν εκτιμήσει την αναγκαιότητα να σέβονται όλα τα φετίχ των συμπατριωτών μας (Ι.Χ, αυθαίρετο οίκημα, μέσο, θητεία του κανακάρη της οικογένειας σε στρατιωτική μονάδα εντός του δωματίου του, κτλ). Επομένως, ήμουν σίγουρος ότι θα έπαιρνα ένα ικανοποιητικό ποσό για το όμορφα σαπισμένο μου αυτοκίνητο και με κάποια επιπλέον λεφτά θα αγόραζα ένα άλλο που να μην έχει γιορτάσει το Μιλένιουμ.
Έτσι σκεφτόμουν μέχρι αυτή η θεσπέσια ύπαρξη να έρθει γλυκά, σχεδόν ερωτικά, να μου ψιθυρίσει στο αυτί:
Ήταν πολιτική απόφαση της κυβέρνησης να δοθεί τέλος στην απόσυρση γιατί το μέτρο θα στοίχιζε πολλά χρήματα και προτιμήσαμε να δώσουμε το 1 δισ. για την παιδεία.
Τάδε έφη Tibi, η νέα Επίτροπος Περιβάλλοντος, νεκρής φύσης, eco-liberal ανάπτυξης, εντατικοποίησης της αποδόμησης του οικολογικού κινήματος και ακτιβισμού, ειρήνης και φιλίας με κάθε ρυποβιομήχανο που έχει μπονζάι στο γραφείο του και ανακύκλωσης χωρίς διαλογή. Ο λόγος της ήταν πειστικότατος και αρκετός για να καταλάβω ότι είχα φτάσει στα όρια του υπάνθρωπου από τη στιγμή που έβαλα το ματαιόδοξο και ποταπό θέμα της αυτοκίνησης μου πιο πάνω από την Παιδεία μας. Αγνόησα την διαχρονική επιμονή των κυβερνώντων αυτού του τόπου να δίνουν λεφτά για τα σχολεία και την Παιδεία. Αγνόησα τις ανάγκες των κολλεγίων, των Ι.Ε.Κ, τα έξοδα της PASP (τώρα) για τις εκδρομές στη Μύκονο, τα πάρτυ στα Laladika και τις κάρτες ανανέωσης χρόνου ομιλίας των αφισοκολλητών της πριν τις φοιτητικές εκλογές, τους ημέτερους μεταπτυχιακούς και τα νέα τμήματα Τ.Ε.Ι και Α.Ε.Ι σε παρθένες εκλογικές περιφέρειες και εκτίμησα ως σημαντικότερη την αγορά ενός νέου οχήματος.
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο έργο του ‘Η Άνοδος Της Ασημαντότητας’ λέει εν τάχει ότι το νεαρό άτομο εξαιτίας της έλλειψης αξιών όταν δεν περιθωριοποιείται, ”του μένει η βασιλική οδός της ιδιώτευσης, που μπορεί αν θέλει να την εμπλουτίσει με μια ή περισσότερες προσωπικές μανίες. Ζούμε στην κοινωνία των λόμπι και των χόμπι”. Έτσι και εγώ αγνόησα το κοινωνικό καλό για ένα χόμπι και μια ψευδαίσθηση. Μακάρι η γυμνασμένη Tibi να με φωτίζει πάντα και να με σώζει με τις ειλικρινείς προθέσεις της…
