Ουφ, πάλι μπούκωσα με επισκέπτες που επιμένουν: «θέλω να δω το νέο βίντεο της Αλεξανδράτου». Το είχα και παλιότερα αυτό το πεσκέσι με τους μαλάκες, καθώς είχα γράψει κάνα δυο παπαριές για αυτή την τίμια πουτάνα (ναι, υπάρχουν και τέτοιες, δεν είναι όλες τριγύρω απομεινάρια του βομβαρδισμού του Sex and the city). Και όπως φαίνεται οι μηχανές αναζήτησης ακόμα κωλοβαράνε. Επίσης, έχω πολλές επισκέψεις από τύπους που αναζητούν μανιωδώς «επαγγέλματα που χάνονται» από τότε που ονόμασα κάπως έτσι ένα παλιότερο ποστ μου. Και θα συνεχίσω με αυτούς ακριβώς  γιατί είναι επίμονοι, μερακλήδες, ρετρό και ρομαντικοί και θα τους θυμίσω μερικά ακόμα επαγγέλματα (έστω ιδιότητες) που χάνονται.

Ο εφαψίας. Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από το ρήμα εφάπτομαι. Αυτά τα ηλίθια όντα που έχουν βαλθεί να αντικαταστήσουν τους παπάδες στο κυνήγι των τρελών τα τελευταία 100-150 χρόνια, οι ψυχίατροι, θεωρούν τον εφαψία άτομο ψυχικά διαταραγμένο. Δεν μπορούσε να περιμένει κάτι άλλο κάποιος από ψυχολόγους, ψυχιάτρους και λοιπά ξωτικά που δεν μπορούν να βοηθήσουν κανέναν περισσότερο από ένα καλό γαμήσι της ΑΕΚΑΡΑΣ επί της αγαπημένης ομάδας των φλώρων ή από ένα γαλακτομπούρεκο. Να υπενθυμίσω πως το μόνο ουσιαστικό που πρόσφεραν οι ψυχοτέτοιοι στην ανθρωπότητα ήταν να αντικαταστήσουν το κάψιμο των τρελών  ή τον εξορκισμό με τον εγκλεισμό και τα χάπια. Όλα σκοπό έχουν την καθαρή κοινωνία της εργασίας και της χαράς και την απομάκρυνση από το υγιές της σώμα τύπων όπως ο τρελός καθώς και ο ελευθεριάζων, ο μάγος, ο άσωτος, ο πούστης, ο αυτόχειρας, ο άθεος, και λοιποί, όπως αναφέρει και ο Φουκώ χωρίς το εκκρεμές του. Σε αυτή την κατηγορία των αποβλήτων είναι και ο εφαψίας. Ο εφαψίας είναι τύπος μερακλής και ταξιδιάρης. Γουστάρει να μπαίνει στο τρόλεϊ στην Κολιάτσου και να κατεβαίνει κοντά στην Ομόνοια, να χαζεύει τις εφημερίδες τρώγοντας τυρόπιτα από τη στοά και μετά κατευθείαν μέσα στον ΗΣΑΠ για βόλτα μέχρι το Φάληρο. Του εφαψία του αρέσει η θάλασσα, ακριβώς όπως του αρέσει το λεπτό υφασμάτινο παντελόνι. Έχει ρομαντική καρδιά. Προτιμάει πάντα τον ΗΣΑΠ και τα τρόλεϊ από το μετρό ή το τραμ. (το μετρό και το τραμ είναι γεμάτο νεόβλαχους που αντιπαθούν το στρίμωγμα). Μισεί τα εσώρουχα, τις απεργίες και τους τζαμπατζήδες μετανάστες. Ο εφαψίας συχνάζει σε ουρές σε τράπεζες, ΙΚΑ, ΟΑΕΔ, σε κλαμπ, συναυλίες, γήπεδα αλλά το event που περιμένει μια φορά το χρόνο είναι η πρωτοχρονιάτικη μαλακία που καθιέρωσε το αβραμόπαιδο στο Σύνταγμα square. Αυτό το γουστάρει πολύ. Αλλά όλα αυτά είναι έκτακτα και πλέον ακριβά. Ο εφαψίας ζει από τα ΜΜΜ. Αυτό είναι το γραφείο του, το σπίτι και η ερωτική του φωλιά. Και με τα νέα μέτρα στα ΜΜΜ η συμπαθής κατηγορία του χάνεται. Η αύξηση του εισιτηρίου σε 1,40€ σημαίνει για τον εφαψία 56€ κάθε μήνα αν υποθέσουμε ότι δεν χρησιμοποιεί ΜΜΜ το σαββατοκύριακο (άρα 2,80€ πανέλα επί 20 ημέρες). Και ευτυχώς που δεν χρησιμοποιεί τα μέσα όταν είναι σαββατοκύριακο. Τα σιχαίνεται τα σαββατοκύριακα. Τα σαββατοκύριακα ο Αθηναίος ξαραχνιάζει διάφορα πράγματα και κυρίως το αμάξι του και δεν μπαίνει σε τρένα και λεωφορεία και ο εφαψίας μένει μπουκάλα περιμένοντας με λαχτάρα το δευτεριάτικο πρωινό. Τώρα με τα νέα εισιτήρια δεν θα μπορεί να μπαίνει ούτε καθημερινές στα ΜΜΜ και θα στραφεί σε νέες δραστηριότητες. Ήδη υπάρχουν αναφορές για τους πρώτους κατατρεγμένους εφαψίες που στράφηκαν στις καλλιέργειες φωτοβολταϊκών, στο εμπόριο σαλιγκαριών και στο μανιώδες παίξιμο κίνο στα  συνοικιακά προποτζίδικα.

Ο ματάκιας. Από το 1950 έως το 1980 μόνο στο αστυνομικό τμήμα Βουλιαγμένης, στην ευθύνη του οποίου ανήκε το Καβούρι, πασίγνωστος τόπος δράσης των ηδονοβλεψιών, στο ειδικό βιβλίο είχαν καταγραφεί τουλάχιστον 3.000 άτομα που κατά καιρούς συνελήφθησαν για οφθαλμόλουτρο και σχετικές δραστηριότητες. Ηδονοβλεψίες που θεωρούσαν εαυτούς «επαγγελματίες» είχαν μάλιστα συγκροτήσει ανεπισήμως σωματείο με τα αρχικά ΜΑΤΗ (Μυστική Απόλαυση Τμημάτων Ηδονοβλεψιών), ενώ οι σύντροφοί τους από την εξωτική Κυψέλη είχαν δικό τους σωματείο, το ΣΗΚ (Συνδικάτο Ηδονοβλεψιών Κυψέλης), το οποίο δραστηριοποιούταν στο Πεδίον του Άρεως με τόπο συνάντησης κοντινό ζαχαροπλαστείο (με πήγαινε ο πατέρας μου εκεί για παγωτό αλλά δεν είχα καταλάβει κάτι, ο μπούφος). Πηγή για τα παραπάνω εδώ. Το ότι πολλοί απ’ αυτούς υπήρξαν χαφιέδες κατά την διάρκεια των παλιών καλών χρόνων είναι αυτονόητο και λογικό επακόλουθο καθώς ο χαφιές δεν γαμάει, παρά μόνον βλέπει. Αυτό δεν σημαίνει ότι και όποιος κάνει μάτι είναι αυτομάτως χαφιές και δεν θα είναι σωστό να στιγματίσουμε ολόκληρο τον κλάδο εξαιτίας κάποιων περιστατικών και κάποιων ειδικών πολιτικοκοινωνικών συνθηκών. Πάντως ο μπανιστηρτζής ή ματάκιας ή ηδονοβλεψίας (και η ποικιλία των γλωσσικών τύπων προκύπτει από κάποια κοινωνική αναγκαιότητα βρε αδερφέ) δέχεται συνεχώς πιέσεις ως κοινωνική ομάδα κυρίως από τρεις άξονες: α) Η τεχνολογική εξέλιξη. Η συνεχής και έντονη διάχυση της πληροφορίας κυρίως με τη μορφή εικόνας που έχει επιφέρει η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει στερήσει από την κάστα των ματάκηδων την στελεχιακή ανανέωση. Οι νεαροί πλέον ματάκηδες κινούνται online. Δεν υπάρχει σπίτι χωρίς pc και pc χωρίς ιούς από τσοντοsite. Τα νεαρά άτομα δεν έχουν μπει καν στη διαδικασία να πάνε στο περίπτερο για να αγοράσουν πορνοπεριοδικό, θα μπουν στη διαδικασία να ανηφορίσουν προς το Λυκαβηττό; Ακόμα και παλαιότερες σειρές ματάκηδων έχουν πλέον παύσει τις εργασίες τους και βολεύονται με εκείνα τα ωραία κανάλια στην τηλεόραση, εκείνα ντε που αναπαύονται ατάκτως τακτοποιημένα μετά το κουμπί 30 του τηλεκοντρόλ μας και τα οποία δεν ξέρουμε ότι «πιάνουμε». Πολλοί πάλι από τους παλιότερους σύμφωνα με πληροφορίες στράφηκαν στις καυτές τηλεφωνικές γραμμές και άφησαν το μάτι προς τέρψιν της ακοής. β) Η πολιτική ορθότητα. Η μόδα της πολιτικής ορθότητας και οι ανισόρροποι εκφραστές και υπήκοοι της θα έψηναν ζωντανό κάποιον που από το μπαλκόνι του χαζεύει μια όμορφη που αλλάζει τα ρούχα της στο απέναντι μπαλκόνι, ενώ αντιθέτως θα τον αποδέχονταν αν ο ίδιος ήταν στον καναπέ και μαλακιζόταν μπροστά στην οθόνη του με τους έγκλειστους ριάλιτι προγραμμάτων της τηλεόρασης με χοντρές σιτεμένες παρουσιάστριες που θαρρούν ότι είναι 18χρονες εδώ και 30 χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι ματάκιας, είναι τηλεοπτικό κοινό. Ούτε στην περίπτωση του αφεντικού εταιρείας που έχει μπουκώσει κάμερες το λογιστήριο με πρόσχημα το ότι εκεί είναι το ταμείο (αυτό χρησιμοποιείται ως πρόσχημα από τις εταιρείες που παρακολουθούν τους εργαζόμενούς τους)  έχουμε να κάνουμε με ματάκια. Είναι απλά ένας επιτυχημένος μάνατζερ. γ) Ειδικές οικονομικές συνθήκες. Η εγκληματικότητα π.χ, ως απόρροια της πτώσης του βιοτικού επιπέδου, δεν επιτρέπει στο ματάκια να σουλατσάρει άνετος στις γειτονιές της πόλης και να κοζάρει στα χαμηλά διαμερίσματα για δουλειά (μονοκατοικίες, υπόγεια, ισόγεια, ημιορόφοι ή ακόμα και πρώτος όροφος χαμηλά χτισμένης πολυκατοικίας είναι το target group του ματάκια). Ή θα θεωρηθεί κλέφτης ή αν είναι τυχερός θα τον κλέψουν. Γιατί αν γίνει αντιληπτός ως κλέφτης κινδυνεύει με πυροβολισμό από εξοργισμένο γείτονα. Άντε να εξηγεί ο άλλος τώρα ότι δεν είναι μπουκαδόρος τέτοιες εποχές…

Αυτά. Βαρέθηκα. Ξεθύμανα. Τα λέμε. Καλή Κερατέα να ‘χουμε…