Καλή εκτόνωση αυτές οι γιορτές. Με το που πατήσει 18-20 Δεκεμβρίου και στολιστούν τα σπίτια, τα καταστήματα και οι κεντρικοί εμπορικοί δρόμοι με γιρλάντες, λαμπιόνια, χοντρούς, δυσκίνητους, κοκακολένιους αγιοβασίληδες (απορώ ποιος φωστήρας σκέφτηκε να βάλει τέτοιες φιγούρες να χωράνε σε τζάκια) μας πιάνει ένα παροδικό αίσθημα αγάπης, μια δήθεν ευαισθησία για τους συνανθρώπους μας που ξεχνιέται με το που μπούμε στο hangover της Πρωτοχρονιάς. Τότε κάνουμε μια γενναία βουτιά πάλι στο εγώ μας, μέχρι τις 18-20 Δεκεμβρίου του νέου χρόνου. Με τα δίκια μας κιόλας. Αφού ξεπατωθήκαμε στα ποτά, στα τσιμπούσια ή στα τσιμπούκια, αναλόγως τα κέφια, προσπαθούμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Και μιας και το ανέφερα ακολουθεί μια μικρή πρόγευση από επόμενη ανάρτηση με τις ατάκες που μισώ…

«Να βρω τον εαυτό μου». …Τη μισώ αυτή την έκφραση. Τι είναι ρε μπούφο ο εαυτός σου για να τον χάσεις και να τον βρεις; Καπότα; Ή ο αναπτήρας σου; Και ποιος σου είπε ότι έχεις το δικαίωμα να τον χάσεις; Είσαι μόνος σου εδώ που είσαι; Δεν επηρεάζονται άλλοι κάθε φορά που εσύ χάνεις το μαλάκα εαυτό σου; Έχεις τόσο σοβαρούς λόγους να τον χάσεις; Μπορείς ρε μάγκα να πας σε ένα βουνό να μείνεις μόνος σου και να τον χάνεις και να τον βρίσκεις 1000 φορές τη μέρα χωρίς να σε παίρνει χαμπάρι κανείς; Αυτό είναι μαγκιά! Τα άλλα είναι κλαψομουνιές.Ουφ

Και συνεχίζω. Βλέπεις δεν γίνεται να την παρατείνουμε επ’ αόριστον την αγαπησιάρικη εκδοχή μας. Εξάλλου μισούμε να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Μας αγχώνει. Έχουμε και δουλειές να κάνουμε. Μια από αυτές είναι και να το ρίχνουμε που και που στη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία είναι ένα μοντέρνο αστικό ιδεολόγημα με καλό μεροκάματο που υφίσταται μόνο αν υποθέσουμε ότι δεν έχουμε φύσει αγάπη προς τους ανθρώπους. Με απλά λόγια όποιος εγγενώς δεν αγαπάει τους ανθρώπους, τα ζώα, τα μπαρμπούνια μπορεί άνετα να ταμπελιαστεί ως φιλάνθρωπος, ζωόφιλος ή μπαρμπουνόφιλος και να εξασφαλίσει καλή θέση στην προ ή μετά θάνατον ζωή. Μια βδομάδα πάντως είναι καλά για να πάρουμε καμιά κάρτα από καμιά ΜΚΟ, να δώσουμε κάποιο παλιό παλτό μας στην εκκλησία της γειτονιάς (μα πόσο μαλάκας πρέπει να είναι κανείς για να κάνει κάτι τέτοιο), να ψωνίσουμε χειροποίητα δώρα από παζάρια φιλανθρωπικών οργανώσεων μποτοξαρισμένων γυναικών ιδιοκτητών ποδοσφαιρικών ομάδων, να παρακολουθήσουμε τηλεμαραθώνιους διαφημιστικής αγάπης και στο τσακίρ κέφι να αφήσουμε να πλύνουν τα τζάμια του Ι.Χ. μας παρολίγον πυροβολημένοι κακόμοιροι, διαφυγόντες πεδίων βολών πυροβολικού. Και κατά το απόγευμα αποτρίχωση στο μπικίνι, χτένισμα, διπλοσταυροκουμπωτό σακάκι ριγέ για να σκάσουμε στους κουραμπιέδες, στα ξύδια, στα φάρμακα και στα αγριογούρουνα. Βασικά, τι έγινε φέτος με τα αγριογούρουνα; Τουλάχιστον 3 μου είπαν ότι έφαγαν αγριογούρουνο. Από ιχθυοκαλλιέργειες μας προέκυψαν; Είναι νέο must; Ξορκίζουμε το κακό μας ριζικό μ’ αυτά ή απλά γουστάρουμε τον Οβελίξ; Γύρος αγριοχοιρινός θα παίξει;

Και όταν σκάσουμε και κατακαούμε, πάλι πίσω στο μικρόκοσμο μας με καθαρό το κούτελο καθώς δώσαμε πολύ αγάπη βρε αδερφέ μου πάλι, χρονιάρες μέρες που ήταν… Λοιπόν ας συνεχίσω τα Χριστούγεννα μου εγώ που δεν εκσπερμάτωσα μπόλικη κοινωνική ευαισθησία μέσα στις γιορτές και τις τραβάω για λίγο απλά ενημερώνοντας – ως ανώνυμος ιστολογοκράτορας μόνο να ενημερώνω μπορώ και να κράζω- ότι σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή και με βάση στοιχεία του 2010 (όχι 2011, ούτε 2012) το 20,1 % του πληθυσμού απειλούταν με φτώχεια. Τότε απειλούταν, τώρα δεν ξέρουμε ακριβώς τι κάνει γιατί δεν έγινε έρευνα. Σε κάνα δυο χρόνια που θα γίνει για το παρόν φαντάζομαι θα είναι μέσα στα όρια της φτώχειας τέτοιο και μεγαλύτερο ποσοστό. Αυτό το ποσοστό πάντως αντιστοιχεί σε 3.030.900 κομμάτια και για περισσότερες πληροφορίες εδώ. Αντίστοιχα με μια πρόχειρη αναζήτηση στο μαραφέτι υπολογίζονται και σε 2ο χιλιάδες οι άστεγοι στην Αθήνα. Ας μην μπούμε στη διαδικασία να πούμε για άλλους κοινωνικά αποκλεισμένους γιατί οι γιορτές τελείωσαν και πρέπει να μαζεύω το δέντρο από το σαλόνι μου και να ξαναγίνομαι αναίσθητος για να αντέξω. Δεν έχω σκοπό να το παίξω υπεράνω, ηθικός και ενάρετος. Κανείς μας δεν μπορεί να είναι ενάρετος. Ο Καμύ βέβαια είπε πως  «είναι πιθανό να είναι κανείς ενάρετος, αλλά μόνο από ιδιοτροπία». Τον θυμήθηκα γιατί έφυγε σαν σήμερα το 1960 όταν με 130 χλμ βρέθηκε με ένα δέντρο μέσα σε αυτό. Και αφού ανέφερα τον Καμύ εγώ ας σκάσω. Καλή χρονιά με πολύ υγεία και αγάπη. Για την πρώτη παλέψτε το όσο μπορείτε, για τη δεύτερη δώστε τη παντού ή αλλιώς να πάτε να γίνετε φιλάνθρωποι.