Καίγεσαι; Ψήφισε γρίπη!

”Ολόκληρη η ζωή των κοινωνιών, στις οποίες επικρατούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής, παρουσιάζεται σαν πελώρια συσσώρευση θεαμάτων. Ότι οι άνθρωποι ζούσαν άμεσα, έχει απομακρυνθεί και έχει γίνει αναπαράσταση.”
Έτσι ξεκινά ο Γκυ Ντεπόρ το πρώτο κεφάλαιο του έργου του ”Η Κοινωνία Του Θεάματος”. Και θα μου πεις γιατί κάποιος να ψαχουλεύει μέσα στη νύχτα τα βιβλία του για να μοστράρει δυο πιασάρικες ατάκες; Απλά το τελευταίο διάστημα με περιτριγυρίζουν τρεις λέξεις έτοιμες να με φάνε, αλλά ταυτόχρονα και με μια κανιβαλική συμπεριφορά μεταξύ τους. Αυτές είναι οι εξής: Γρίπη, Πυρκαγιά, Εκλογές. Η μια αποκαθηλώνει την άλλη κατά το δοκούν και ξανά όλες  τους εμφανίζονται παντού μπροστά μου για να μου ζαλίσουν τον έρωτα, από τις πρωινές ώρες του γραφείου με τους συναδέλφους  μέχρι τις μεσημεριανές του ραδιοφώνου και της blogoενημέρωσης και από τις βραδυνές της τηλε-ενημέρωσης έως τις πιο βραδυνές του ποτού μου. Με μια πρόσφατη ανάλυση που έκανα στην ταχύτητα, την ευκολία και την  σειρά, που αποδομεί η μια έννοια την άλλη, βγάζω το εξής συμπέρασμα: Οι πυρκαγιές καίνε τη γρίπη και οι εκλογές αφήνουν εκτός βουλής τις πυρκαγιές. Κατ’ επέκτασιν και λίγο αυθαίρετα μπορούμε να πούμε και ότι οι εκλογές θεραπεύουν τη γρίπη.
Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς πως είναι δυνατόν κάτι, για το οποίο τόσο επισταμένα και έντονα έχουμε βομβαρδιστεί, να απαξιώνεται τόσο γρήγορα και μετά να μας πέφτει στο κεφάλι ένα άλλο πακέτο εικόνων για να εμπλουτίζεται εκ νέου κάθε φορά το θέαμα που έχουμε απέναντι μας ως πραγματικότητα. Και επιπλέον δεν μπορώ να κατανοήσω την απίστευτη ικανότητα που έχουμε ως κοινωνίες να ξεχνάμε παλιές και να συσσωρεύουμε συνεχώς νέες φοβίες. Δεν υποτιμώ τη νέα επιδημία, παρόλο που τα golden boys κάποιας εταιρείας ανοίγουν σαμπάνιες τώρα που τα λέμε. Ούτε οι φωτιές στα δάση της Αττικής είναι μικρό γεγονός αλλά έχω καθαρή τη συνείδηση μου, καθώς δεν ψάχνω στις αγγελίες για μεζονέτα στην κορυφή της Πεντέλης. Το ίδιο επιθυμώ και για εσάς και όταν το κάνουμε όλοι  θα σταματήσουν και οι φωτιές (τουλάχιστον αυτές που δεν βάζουν οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές, οι Εβραίοι, η N.D, οι Τούρκοι,το Pasok, οι Σκοπιανοί, οι εξωγήινοι και αυτά τα καθάρματα, οι Ισλανδοί, οι προαιώνιοι εχθροί του ελληνικού δάσους). Όσον αφορά τις εκλογές σίγουρα η υπερπροβολή τους δεν αποτελεί τον μπαμπούλα στη σκοτεινή γωνιά του σπιτιού της κοινωνίας του θεάματος αλλά μερικές φορές σκέφτομαι τον Engels που λέει ότι αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες. Το θέμα μου γενικά  δεν είναι η ουσία των παραπάνω ζητημάτων αλλά ο μηχανισμός που τα θέτει ως προτεραιότητες έναντι των άλλων 2 ή 102 ζητημάτων που θα έπρεπε, ή θα μπορούσε, ή θα ήταν λογικό, ή πιθανό να μας απασχολούν.
Αυτό που ουσιαστικά με ξενερώνει είναι να βλέπω τον Giovanni Prete Deri, τον Nico Hadginico, τον Giorgio Traga και τους λοιπούς να αρχίζουν τις οβιδιακές τους μεταμορφώσεις και να μην σταματάνε. Η παράσταση τα έχει όλα. Από επιδημιολόγοι μέχρι σεισμολόγοι και από πυροσβέστες μέχρι μηχανικοί αεροσκαφών μασκαρεύονται κάθε βράδυ για να αναπαράγουν εικόνες και να τις στεριώσουν στην νέα πραγματικότητα μας. Και τα καταφέρνουν, όπως μπορεί να επιβεβαιώσει και το τσιγάρο μου, που κάθε πρωί κρυφακούει τα του κόσμου μας στο καπνιστήριο-μπαλκόνι στο χώρο εργασίας μου.
Και τελειώνει το πρώτο κεφάλαιο του ο Ντεπόρ λέγοντας:
”Το θέαμα είναι το κεφάλαιο που έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό συσσώρευσης, ώστε να γίνει εικόνα.”
Δημοσιεύθηκε στο: on Σεπτεμβρίου 9, 2009 at 1:58 πμ Comments Off

Τρέλα πουλάς;

Ο Βαν Γκογκ σε μια άγρια κρίση του κόβει το αυτί του και προσπάθησε να το δώσει σε μία πόρνη. Ο Νίτσε περνάει στην άλλη πλευρά ,όπως λέει ο μύθος, όταν βλέπει έναν αμαξά να μαστιγώνει βάναυσα ένα άλογο. Από την επόμενη μέρα αρχίζει να στέλνει επιστολές υπογράφοντας ως Διόνυσος ή Εσταυρωμένος. Ο Βιζυηνός μας άφησε έγκλειστος στο Δρομοκαίτειο και ο νομπελίστας Τζον Νας έβλεπε να τον απειλούν τύποι με κόκκινες γραβάτες. Ο Ρεμπώ ξεφεύγει και δίνει μια πολύ όμορφη εικόνα σχετικά:
Ξεγέλασα την τρέλα.
Κι’ η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο
του ηλίθιου.
Στα δικά μας η γνωστή τραγουδίστρια προσπάθησε να πνιγεί σε ένα συντριβάνι νοσοκομείου και να πάθει ηλεκτροπληξία ή κάτι τέτοιο, αφού πρώτα διατεινόταν ότι συνομιλούσε με θεούς, πρωθυπουργούς, τον καρκίνο τον ίδιο και ξάφνου μετά εγκλεισμός και φαρμακευτική καταστολή. Όλα αυτά σε πανελλήνια μετάδοση πάντα. Και τότε ακριβώς μας έπιασε μια παράκρουση πολιτικής ορθότητας και άρχισαν να ακούγονται ελβετόψυχες αναλύσεις  του τύπου ‘κρίμα τη γυναικούλα’, ‘δεν άντεξε την πίεση η κακομοίρα’, ΄’της φούσκωσαν τα μυαλά’ και άλλα.
Η αλήθεια για μένα είναι οτι οι στόχοι της (δόξα και χρήμα) εκπληρώθηκαν στο ακέραιο. Ως εκ τούτου την θεωρώ απολύτως πετυχημένη και δεν την λυπάμαι, όπως και δεν λυπάμαι (ή μισώ ή αγαπώ ή χαίρομαι) κανέναν η παρουσία του οποίου με τη βία καταλαμβάνει χώρο στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Και μην αναλύσουμε τώρα αν προσωπικότητες όπως Pania, Galatis, Katman, Gavalas, Mr National Mpoutia, Psinaki, ή η εν λόγω Psychedelic Efi και λοιποί μας έγιναν γνωστοί με τη βία ή όχι. Βία ασκείται και στις μάνες μας από τις κουτσομπόλες της γειτονιάς της μεσημεριανής ζώνης, βία ασκείται και στους φίλους μας από τον Μεγάλο Φτασμένο  Έλληνα Laki, βία ασκείται και σε μας από τα ξακουστά μεγάλα mediaμπλογκ κάθε φορά που θεωρείται αυτονόητο ότι γνωρίζουμε την κόρη της Lady Angela. Και μην πει κανείς ότι έχει δικαίωμα επιλογής κάποιος να αγνοεί τα παραπάνω γιατί  αφενός το ζητημα τώρα δεν είναι πως επεξεργάζεται κανείς τα δεδομένα του βομβαρδισμού μας αλλά  ότι τελικά υπάρχει αυτός ο βομβαρδισμός και είναι έντονος, αφετέρου όποιοι προσπαθούν συνειδητά να απέχουν της νεο-ελληνικής παιδείας και κόβουν την παροχή του ρεύματος απλά απομονώνονται.
Το ειρωνικό του θέματος είναι η αντίδραση των ΜΜΕ για το ζήτημα της τραγουδίστριας. Όλα τα ΜΜΕ καταδίκαζαν αυτές τις μέρες των εαυτό τους. Τα ίδια μέσα που προηγουμένως τα έβλεπες να την περιφέρουν σαν αρκούδα από πανηγύρι σε πανηγύρι  ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι τα μέσα την τρέλαναν. Και αρχίζουν τις τούμπες, τις μετάνοιες και τις αναλύσεις σαν να  έσκασαν στον πλανήτη με την τελευταία σύνδεση. Απολαυστικότερος όλων ο Ταρζάν πράκτορας που αφού κατέστρεψε καριέρες κόσμου και κοσμάκη αναζήτησε και φυσικά βρήκε μεταφυσικά αίτια για την πτώση της καλλιτέχνιδας.
Δεν μπαίνω στη λούμπα να την αγιοποιήσω. Το παιχνίδι ήταν εξαρχής στημένο.  Οι δύο πλευρές ( Μέσα-μάνατζερ και θύμα) αποφάσισαν να τα αρπάξουν από ένα λοβοτομημένο κοινό, δηλαδή εμάς. Εύκολο έργο, χιλιοπαιγμένο…Δεν υπολόγισαν τις συνέπειες βέβαια, αλλά ούτως ή άλλως δεν θα τις πληρώσουν και οι δύο. Το πολύ πολύ να γραφτεί και κάποιο βιβλίο όταν τα πράγματα επανέρθουν στους κανονικούς ρυθμούς.
Δημοσιεύθηκε στο: on Μαΐου 9, 2009 at 8:27 μμ Comments Off

Υπέροχα singles πλάσματα

Η επέλαση ξεκίνησε. Οι νέες τηλεσειρές θα ακολουθήσουν την πεπατημένη. Τρέντυ νεαροί και ελαφρώς ξέκωλα γκομενάκια σε μια λανθάνουσα emo διάθεση θα προσπαθήσουν να μας πείσουν πως :
α) Οι μόνες δουλειές στις οποίες απασχολείται η περί των 30 γενιά είναι παραγωγοί ραδιοφώνου, διαφημιστές, διακοσμητές, στελέχη και λοιπά μανατζεροειδή και πως η γενιά των 700€ είναι ένας αστικός μύθος σαν τους κροκόδειλους στις αποχετεύσεις της Νέας Υόρκης.
β) Η εν λόγω γενιά κατοικεί και αναπτύσσεται αποκλειστικά σε νεοκλασικές μονοκατοικίες ή στη χειρότερη σε loft και κατά βάση σε “ευκολοπρόσιτες” οικονομικά γειτονιές όπως η Πλάκα, ο Λυκαβηττός κτλ. Το περιβάλλον κατοικίας τις περισσότερες φορές σε κάνει να νομίζεις ότι αυτός ο μέγας διανοούμενος,  επίτροπος παραΠαιδείας Evripidi Stilia Nidi έκανε το interior design υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά.
γ) Υπάρχει πάντα ένας gay. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει τοποθέτηση για τις πιέσεις που δέχεται από πολιτεία και κοινωνία η συγκεκριμένη ομάδα. Στις συγκεκριμένες ποπ σειρές ο gay είναι κάτι ανάμεσα σε κατοικίδιο και τσάντα Louis Vuitton τον οποίο η εύθυμη παρέα κουβαλά μαζί της στις εξόδους της στο Γκάζι.
δ) Η ίδια γενιά διασκεδάζει μόνο σε γκουρμεδιάρικα εστιατόρια που παιανίζουν Ρέμεια και Οτεγιάννεια άσματα σε συνδυασμό με σάλσα και new bossa nova ( η Άρτα και τα Γιάννενα, καθώς είμαστε κοσμοπολίτες αλλά ακούμε στα κρυφά και Μητροπάνο). Εκεί, σαν έτοιμοι από καιρό, δοκιμάζουν κροκόδειλο κρασάτο με σως αχινού και σαλάτα με φύκια, μεταξωτές κορδέλες και άσπρες παπαρούνες και άλλες ντεμέκ τοπικές γεύσεις περιοχών του πλανήτη, οι δύστυχοι κάτοικοι των οποίων δεν είχαν τη δυνατότητα ποτέ να γευθούν.
Επειδή δεν θυμάμαι ποιο ακριβώς γράμμα ακολουθεί το δ στην αρίθμηση αυτή την στιγμή, επειδή ένας κατάλογος με όλα αυτά το πολιτικώς ορθά και όμορφα θα ήταν πολύ μεγάλος και επειδή είναι πολύ δύσκολο να πείσεις έναν παπάρα ότι τέχνη δεν είναι να στοχεύεις στο σωστό target group των χορηγών σου ή να ποντάρεις σε ένα απολιτίκ (ίσως όχι άδικα αυτό, αλλά είναι άλλο θέμα) κομμάτι της νέας γενιάς και να το κάνεις ένα mainstream χαζοχαρούμενο λεφούσι χωρίς στόχο και όραμα, εγώ απλά θα αναρτήσω ένα βίντεο από μια εποχή που κάποιοι μασάγανε γυαλί και φτύνανε διαμάντια (αυτό, το τελευταίο, είναι βιασμός στίχων των Ξύλινων Σπαθιών). Τότε που η τέχνη αντέγραφε τη ζωή και την γλύκαινε.
Δημοσιεύθηκε στο: on Οκτωβρίου 6, 2008 at 11:05 μμ Comments Off

BUSINESS PLAN No 1

Τρίποδο Παιδί

Μετά από χιλιάδες mail, τηλεφωνήματα, ευχέλαια, αυτοκτονίες και εκπομπές αναζήτησης χαμένων κορμιών θεώρησα πρέπον να επιστρέψω στο κοινό μου.

Ζητώ μεγαλοπρεπώς συγγνώμη για την απουσία μου αλλά έπρεπε να συλλάβω και να επεξεργαστώ την ιδέα που θα μου λύσει μια και καλή το βιοποριστικό μου ζήτημα. Το καμπανάκι της έμπνευσης χτύπησε απρόσμενα στο ημίχρονο του αγώνα Ρωσία – Ολλανδία και αφορούσε κάτι εξαιρετικά απλό. Βρήκα έναν ακόμα αλλά μοναδικό πλεόν τρόπο για να καλύψω την ανάγκη του ανθρώπου για διασκέδαση.

Ποιός είναι αυτός; Ο περιοδεύων θίασος παραδοξοτήτων (ήτοι Freak shows).

Ένα μοναδικό θέαμα που θα περιδιαβαίνει κωμοπόλεις και χωρία της Αττικής αρχικά (π.χ Μαγούλα, Εκάλη, Δερβενοχώρια κ.α) και θα προσφέρει στο φιλοθεάμον κοινό εκθέματα όπως τον άνθρωπο-ορχήστρα, την γυναίκα με το μούσι, τον άνθρωπο-ερπετό, τον υπουργό που δεν ξέρει τη Siemens, τον άνδρα με τα 2 πέη, το ψάρι με τα πούπουλα,τον Μασίστα, καθώς και φακίρηδες, ακροβάτες, ντοπαρισμένους παίχτες Λαϊκού Λαχείου και άλλα παράξενα. Παράλληλα θα μπορεί ο θίασος να προσφέρει υπηρεσίες με χαρτορίχτρες, συμβούλους επιχειρήσεων, σαμάνους, μάντεις αλλά και προϊόντα με φαρμακοτρίφτες, βοτανοθεραπευτές, πωλητές χαλιών και μαλλιού της γριάς και οτιδήποτε άλλο λείπει από τον μέσο συμπολίτη μας στις μέρες μας.

Άνθρωπος-πηγή

Ας βγάλουμε με λίγα λόγια τα Πλοία Των Τρελών (Η Ιστορία Της Τρέλας, Φουκώ) στο δρόμο, ας τους διασκεδάσουμε και ας πουλήσουμε. Όπως κάνουν όλοι εξάλλου.

Ζητούνται λοιπόν χορηγοί για ευγενικές προσφορές, νέες και νέοι με πολλά προβλήματα και ισχυρή θέληση να μπουν στο χώρο της μετά-showbiz και συνεργάτες που πιστεύουν πως τα διαδραστικά πολυμέσα δεν είναι το τελευταίο όριο στο χώρο της ψυχαγωγίας και πως ήρθε ο καιρός που δεν αντιγράφει η τηλεόραση την ζωή αλλά το αντίθετο. Όποιος το αντιληφθεί αυτό και πρώτος το μορφοποιήσει (εκτός από εμένα βεβαίως, βεβαίως) το σήκωσε το ευρωπαϊκό.

Στον Δρόμο

Δημοσιεύθηκε στο: on Ιουλίου 3, 2008 at 9:19 μμ Comments Off

I Have A Dream επιτέλους !

Τα σαββατοκύριακα είναι μια θαυμάσια ευκαιρία mini προγραμματισμού για πολλούς ανθρώπους . Μερικές φορές έχουν κάτι από την μαγεία της Πρωτοχρονιάς όσον αφορά τον προσωπικό επαναπροσδιορισμό στόχων ή την ονειροπόληση ή την έμπνευση ιδεών που θα μας δώσουν κάποιο κίνητρο δράσης ή μια αφετηρία σκέψης που θα μας αποπλανήσει μέχρι το επόμενο σαββατοκύριακο . Σαφέστατα μεγαλόπνοα σχέδια δεν χωράνε σε διάστημα 5 ημερών (π.χ το ότι θέλω να κάνω παρτούζα με δίδυμες γιαπωνέζες θα ήταν πιο συνετό να έχει deadline τον Δεκέμβρη του 2008 και όχι την επόμενη Παρασκευή) . Τα σαββατοκύριακα είναι μια καλή περίπτωση για αποφάσεις και σκέψεις της μορφής ” δεν ξαναπίνω τσίπουρο μαζί με τεκίλα” ή ” από δευτέρα δίαιτα ” ή ” σιγά μην ξαναπάω να δω την ΑΕΚ έτσι που παίζει ” .

Αυτό το σαββατοκύριακο όμως υπήρξε καίριο για μένα : Βρήκα τον ήρωα μου , τον σκοπό μου , ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ . Αυτό δεν ήταν σαββατοκύριακο , δεν ήταν Πρωτοχρονιά , ήταν Σατόρι ( να πα να βρείτε τι είναι ) στα Πατήσια !

Ναι , λοιπόν , θέλω να γίνω ο επόμενος Giorgio Traga !

Ο Giorgio Traga εκτός από παραπαρουσιαστής στο Άλλο Κανάλι , παραεκφωνητής στο Αληθινό Ραδιόφωνο , σφογγοκωλάριος του άεργου ψευδοκαγκελαρίου με τα δίδυμα , υψηλά ιστάμενος χειροκροτάκιας του Μεγάλου Άλματος Προς Τα Πίσω , συναγωνιστής της Πολιτιστικής Επανάστασης του Gerasimo Yako Mato και των συν-πλιατσικολόγων του και άλλα πολλά , πάρα πολλά , είναι και μπίσνεσμαν φυσικά . Είναι ο ιδιοκτήτης της Chora , της μεγαλύτερης εφημερίδας του πλανήτη από γεννήσεως τυπογραφίας . Τα έσοδα από τις κρατικές διαφημίσεις για το 2007 ήταν 2.668.115€ και η άθλια ( σε σχέση με τον όγκο του κόσμου της παράταξης που ξερογλύφει αυτή την περίοδο ) κυκλοφορία της 2.127 ρημαδοφύλλα . Επομένως το ένα κυριακάτικο φύλλο της Chora πριν καν πουληθεί στο περίπτερο έχει βάλει στο ταμείο 24,3 € . ( Πηγή εδώ )

Ο άνθρωπος είναι η επιτομή του νεοέλληνα . Είναι ο θεός της εποχής μας . Είναι ότι καλύτερο έχει φυτρώσει σε αυτά τα χώματα εδώ και δεκαετίες . Ας βρεθεί κάποιος από τους μάγκες που θα ανοίξουν πανεπιστημιάδικα προσεχώς να του δώσει μια έδρα γιατί είναι αμαρτία να χαθεί ένα τέτοιο μυαλό χωρίς να μεταλαμπαδεύσει και στις επόμενες γενιές αυτή την μοναδική τεχνική να βγάζεις χρυσό από τα σκατά της ψυχής σου .

Αθάνατος .

Δημοσιεύθηκε στο: on Ιουνίου 2, 2008 at 2:40 μμ Comments Off

Το χόρτο των νταβατζήδων του Θεού

Καταφύγιο για τους νέους η Εκκλησία… σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε για λογαριασμό του Ελεύθερου Τύπου . Σύμφωνα με την έρευνα το 51,6% των εφήβων, το 53,1% των νέων από 18 έως 24 ετών και το 63,1% των ηλικιών από 25 έως 34 βρίσκει στήριγμα στη θρησκεία .
Μια σειρά ερωτήματα προκύπτουν για μια έρευνα που η αξία της και οι σκοποί μπορούν να περιοριστούν στην μελλοντική αναφορά της από την κάστα των κοντών παπαθεμελήδων ,τη φυλή των μαύρων άνθιμων και το λεφούσι των trendy αδώνηδων ως ατράνταχτου επιχειρήματος του λόγου ύπαρξης τους . Πάντα μέσα από το μόνιμο βήμα που παίρνουν με την ευγενική χορηγία του γλυκού και πάντα νέου Nico Hadzinico, πρώην Mega Δούκα της ενημέρωσης και εσχάτως μπίζνεσμαν αληθινού ραδιοφώνου ,παράδειγμα επίμονου επαρχιώτη που το δούλεψε πολύ για να χτίσει ένα κεραμίδι , του Nikola Eva Gellato , λαϊκού παιδιού , γνωστού wannabe Elliot Ness , αντρούλη της Oprah των νοτίων Βαλκανίων και επίμονου ερευνητή σάπιων προϊόντων στη Βαρβάκειο και του Giovanni Prete Deri ,new age βαλκανιογιάπη , πολιτικά ορθού μετανοημένου χούλιγκαν , κομμουνιστοσυμμοριτοφοιτητοφάγου προστάτη των Ηνωμένων Πολιτειών της Νεοέλλαδας ( μια νέα χώρα που έπεσε πάνω σε μία άλλη γλυκειά χώρα πριν από περίπου 15 χρόνια).
Η αγάπη μου για τους λειτουργούς της κοινής γνώμης με έκανε να μακρηγορήσω πάλι και να βγω εκτός θέματος (παλιά συνήθεια ,εφηβική ) και να καθυστερώ τη διατύπωση των ρητορικών μου ερωτημάτων .
Επομένως και βιαστικά θα θέσω κάποια καίρια ερωτήματα :
1) Υπάρχει κάποιος εκεί έξω του οποίου οι 5,5 από τους 10 γνωστούς του στο ηλικιακό γκρουπ 18 έως 34 να βρίσκουν στήριγμα στη θρησκεία ;
2) Υπάρχουν πολλοί που να βιώνουν την εποχή μας ως μια σχετικά κατάλληλη περίοδο για τις πάσης φύσεως πνευματικές και μεταφυσικές δραστηριότητες ;
3)Η εικόνα και τα πεπραγμένα των εκπροσώπων του Θεού είναι τέτοια που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πόλο έλξης για κάποιον ;
Θα περιοριστώ σ’ αυτά και δεν θα ρωτήσω αν η έρευνα έγινε σε κάποιο κατηχητικό με ένα δείγμα 34 ερωτώμενων ή στη Θεολογική Σχολή , ούτε θα ασχοληθώ με τη μορφή του ερωτηματολογίου και την ακλόνητη πεποίθηση μου ότι κάθε φορά η απάντηση που ζητάμε βρίσκεται στον τρόπο που ρωτάμε . Κάτι τέτοιο θα ήταν εκ του πονηρού και θα μπορούσε να αποδυναμωθεί φαινομενικά από την μη περαιτέρω γνώση μου για την συγκεκριμένη έρευνα.
Η συνέχεια επί του θέματος (σχέση ελληνικής κοινωνιάς με εκκλησία και σχέση - ας πούμε – ελληνικής εκκλησίας με θρησκεία και θείο ) με ανάλυση των τριών ερωτημάτων , πολλά δώρα και άφθονο σεξ, προσεχώς… όταν θα κάνω κέφι.
Καλή Ανάσταση.
Δημοσιεύθηκε στο: on Απριλίου 29, 2008 at 1:54 μμ Comments Off