Τουρίστευε και μη ερεύνα.

Ήρθα φορτσάτος. Έχω πολλές εικόνες ακόμα στο μυαλό μου από το θερινό μου ταξίδι στα ανατολικά Βαλκάνια με προορισμό την Budva του Μαυροβουνίου και το Dubrovnik (ναι, τελικά δεν είναι μόνο συγκρότημα από την Αυστραλία) της Κροατίας. Θα παραθέσω τρεις:

- Τον τραγικά χτισμένο συνοριακό σταθμό Σκοπίων-Κοσσόβου, όπου ανάμεσα σε σταματημένα αμάξια από Γερμανία, Ελλάδα, Σκόπια και αλλού συνωστίζονταν γελάδια, αλογομούρηδες, ζητιάνοι, κυανόκρανοι, λοιποί μπαρουτοκαπνισμένοι λούμπεν τύποι και κοπέλες που έκαναν promotion εταιρίας κινητής τηλεφωνίας. Όλα αυτά σε ένα τοπίο που μύριζε θάνατο και μέσα από ένα αμάξι που εκείνη τη στιγμή τραγουδούσε ”Εδώ το τώρα ζητιανεύει λίγη πίκρα από το χθες…”.

- Η αντίθεση ανάμεσα στο πανέμορφο φυσικό τοπίο της χώρας και στην αναρχία που επέβαλλαν τα νέα αφεντικά του Μαυροβουνίου (ξενοδόχοι, κατασκευαστές και άλλοι μπίζνεσμαν και έμποροι) με την αστεία δόμηση της τουριστικής παραλιακής ζώνης. Σε λίγα χρόνια το Las Vegas θα μοιάζει αισθητικά με την Φλωρεντία μπροστά στη Budva και τις γύρω περιοχές. Μάλλον επιβεβαιώνονται οι γνωστές διαφορές ανάμεσα σε πλούσιους και νεόπλουτους. Στο Μαυροβούνιο μπούκαραν Ρώσοι και λεφτάδες από το πρώην ανατολικό μπλοκ, ενώ στην Κροατία τα αφεντικά είναι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι του δυτικού μπλοκ. Ο καπιταλισμός, ως γνωστόν, μπορεί να είναι είτε στιλάτος, είτε κιτς. Διαλέχτεεεεε….

- Η εκπληκτική ομοιότητα που έχουν οι γυναίκες από τη Σερβία,την Κροατία και το Μαυροβούνιο με τις Ελληνίδες στον τρόπο που μασάνε την τροφή τους. Παρατήρησα ότι και τα δυο είδη ανοιγοκλείνουν τη γνάθο τους όταν μασάνε. Σε όλα τα υπόλοιπα διαφέρουν και ιδιαίτερα σε ότι είναι μετρήσιμο με εκατοστά. Π.χ, απόσταση οπισθίων από το επίπεδο της θάλασσας, μήκος ποδιών, περιφέρεια, μέγεθος αυτοπεποίθησης και άποψης. Στα τρία τελευταία υπερτερεί το έθνος μας κατά πολλά εκατοστά.

Δεν θα συνεχίσω τις ταξιδιωτικές μαλακίες γιατί δεν είμαι ταξιδιώτης. Είμαι απλά ένας τουρίστας. Ο τουρίστας έχει χρονοδιάγραμμα επιστροφής, αγοράζει μαγνητάκια για το ψυγείο ή κρασί, τραβάει χιλιοτραβηγμένες φωτογραφίες, στέλνει δεκάδες sms, mms, mails, καρτ-ποστάλ για να δηλώσει ότι ”ναι, εγώ είμαι αλλού”, με άλλα λόγια δεν τον αλλάζει το ταξίδι, απλά του δημιουργεί θέματα συζήτησης και δυνατότητες δημιουργίας εντυπώσεων άμα τη αφίξει του. Ο ταξιδιώτης ακολουθεί γραμμική πορεία, είναι κυνηγημένος, πάει μπροστά από σημείο σε σημείο, μέχρι να βρει το σωστό λιμάνι και όταν γυρίσει πίσω, γιατί επιστρέφουμε όλοι πάντα και παντού, δεν έχει να πει τίποτα. Όπως λέει και το τραγούδι ”όσοι ζήσαν, δεν μιλήσαν”. Δεν υπόσχομαι να μην ξαναγράψω για κάποιο μελλοντικό ταξίδι μου. Την Α.Ε.Κ πολλοί ενίκησαν, την ματαιοδοξία ουδείς. Απλά θα προσπαθήσω όσο μπορώ να μεταδίδω εικόνες που θα απέχουν όσο γίνεται από την μίζερη οπτική  του αποικιοκράτη επισκέπτη που σε 6-7 μέρες κατανοεί λαούς, κατακρίνει ή επιβραβεύει συμπεριφορές, πιέζεται να βρει διαφορές για να επιβεβαιωθεί ως μέρος ενός άλλου συνόλου ή ταυτίζεται με κάποιο μέρος φορώντας μπλουζάκια με τον θυρεό της όποιας πόλης και εντέλει αναπαράγει στερεότυπα. (Π.χ ” Στο Dubrovnik πάνε ζευγάρια και οικογένειες”. Παπάρια! Έχει απίστευτα μεγάλο αριθμό από γυναικοπαρέες και σίγουρα πολύ νεαρόκοσμο. Αλλά ας μην αρχίσω την παραγωγή νέων κλισέ.)

Συνιστώ το βιβλίο του Mattias Debureaux ”Η τέχνη του να γίνεσαι βαρετός με τις ταξιδιωτικές σου αφηγήσεις”. Και ελπίζω κάποια μέρα να γίνω ταξιδιώτης…

Κυνομαχίες με ανθρώπους.

Σαν χριστιανός κ’ ορθόδοξος σ’ αυτή την κοινωνία  είπα να ξεσκάσω λίγο προκειμένου να εορτάσω την άφιξη της Παρασκευής, τελευταίας μέρας της εργάσιμης εβδομάδας  και με τα πολλά μπέρδεψα τεκίλα και μπύρα αμέσως με την άφιξη μου στο σπίτι από τη δουλειά. Αφού ακολούθησε μια αλλόκοτη παρτίδα τάβλι, ένας αγώνας μπρα ντε φερ, ένα σπασμένο βάζο, μια στάμπα καφέ σε έναν πορτοκαλί τοίχο και κάνα δυο τηλέφωνα με κάτι ξενέρωτες και καραβοτσακισμένες πήρα την μεγάλη απόφαση. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην πάω για το καθημερινό μου τρέξιμο-περπάτημα.  Ή μάλλον υπάρχουν πολλοί και κάποιοι απ’ αυτούς περιγράφονται παραπάνω. Έτσι και έγινε…

Η διαδρομή από Ριζούπολη μέχρι το άλσος της τιμημένης  Ν. Φιλαδέλφειας μέσω Προμπονά και περίπου παράλληλα με το εκεί ποτάμι περνάει από μια σχετικά όμορφη περιοχή για τα δεδομένα της Αθήνας, μιας πόλης που η πλέον χρήσιμη παρέμβαση στο αστικό τοπίο θα ήταν ένας βομβαρδισμός αντίστοιχος της Δρέσδης. Σε αυτό το κομμάτι όπως είναι λογικό περπατάω, σαν τους συνταξιούχος και σκέφτομαι και την σύνταξη ενίοτε. Υπάρχουν πολλές μονοκατοικίες, στις οποίες φύονται πολλά σκυλιά. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί πρόβλημα, εκτός του ότι εκεί που περπατάς στα πλατιά ευτυχώς πεζοδρόμια σε ξυπνάει από τις ηλίθιες σκέψεις σου κάποιο γενναιόδωρο γάβγισμα. Το θέμα δημιουργείται όταν κάποιο από αυτά τα σκυλιά έχει κόπανο ιδιοκτήτη, ο οποίος το βγάζει για βόλτα εκεί που εσύ τρέχεις.

Παράλληλα με το πάρκο και στην πλευρά του επί της Δεκελείας έχει ένα μεγάλο σε πλάτος πεζοδρόμιο , το οποίο τις βραδυνές ώρες, που είναι κλειστό τα άλσος, είναι ωραίο μέρος και για τρέξιμο και για βόλτα και για σκυλοβόλτα. Όλες αυτές οι δραστηριότητες μπορούν να συνδυαστούν αρμονικά. Μέχρι και τύπος που ψαρεύει στην άσφαλτο θα μπορούσε να συνυπάρξει εκεί. Έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα, που εκεί που έτρεχα άκουσα την πιο ηλίθια ατάκα της εβδομάδας (Μετά το ‘Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα’ του GAP φυσικά. Ρε γαμώτο πολλοί μαρξιστές μαζευτήκαμε… Γιατί δεν κάμουμε μια επανάσταση;). Μία κυρία λοιπόν γυρνάει και μου λέει:

-Νεαρέ εδώ δεν είναι για τρέξιμο. Να πάτε σε ένα γήπεδο. Εδώ βγάζουμε τα σκυλιά μας.

Δεν απάντησα γιατί σήμερα είπα να εξαντλήσω την αποφασιστικότητα μου και την  ετυμολογία μου γραπτώς και όχι σε περίεργες κυρίες,  σε πιωμένες κλήσεις και σε χαμένες παρτίδες τάβλι. Μαλακία μου.

Παντού υπάρχει ένας μύθος…

Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με στερεότυπα. Είναι μια βολική μορφή αποτύπωσης της κατάστασης που βιώνουμε ως πραγματικότητα. Όπως και η ντουλάπα μας, στην οποία αλλού έχουμε τις σωβρακοφανέλες, αλλού τις πετσέτες και αλλού το μασούρι με τα χαρτονομίσματα, έτσι και σκέψη μας όταν πιέζεται να εκφέρει άποψη, να πάρει θέση,  να πείσει ότι ξέρει (καθώς το ‘εν οίδα, ότι ουδέν οίδα’ πλέον θεωρείται προνόμιο των κουτών) δημιουργεί συρτάρια,κουτάκια, λειτουργεί επαγωγικά και ξερνάει ότι κλίσε μαλακία της έχει φορτωθεί στο κεφάλι από τότε που η πιπίλα μας θύμιζε ρώγα. Λειτουργούμε συνεχώς με στερεότυπα, δεν μπορούμε εύκολα να τους ξεφύγουμε. Μερικές φορές μάλιστα αποδεικνύονται χρήσιμα. Π.χ όταν μπαίνουμε σε ένα ταξί είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι θα συναντήσουμε έναν ταξιτζή (δεν εννοώ την επαγγελματική κατηγορία, αλλά εκείνη την ιδιότυπη μορφή ζωής) και σχεδόν πάντα συναντάμε έναν τέτοιο. Τα στερεότυπα είναι χρήσιμα σε αυτή την περίπτωση γιατί ελαχιστοποιούν τις παρενέργειες του απρόοπτου και όλα κυλούν όπως τα αναμέναμε. Τις περισσότερες φορές όμως αποτελούν για μας μέσο αποκοπής από την αντικειμενική πραγματικότητα και κανάλι εφησυχασμού. Π.χ αν ερχόταν κάποιος και σας  έλεγε τα εξής:

- Το ξέρεις ότι οι Βερολινέζοι είναι πιο ευγενικοί, φιλόξενοι και θερμοί από τους Αθηναίους και ότι οι  Βερολινέζες είναι απείρως πιο όμορφες από τις Ελληνίδες; Το ξέρεις ότι στο Βερολίνο ξενυχτούν περισσότερο από την Αθήνα; Το ξέρεις ότι αυτοί είναι οι χαλαροί και εμείς τα ρομποτάκια; Γνωρίζεις ότι δουλεύουν λιγότερες ώρες, έχουν λιγότερες κάμερες , μπάτσους, σουρωμένους, ξενέρωτους, κακομούτσουνους στους δρόμους;

Εσείς τι θα απαντούσατε; Για κάποιους η παραπάνω τοποθέτηση στερείται λογικής. Δεν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια. Σύμφωνα με όσα μας έχουν αποτυπωθεί ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα. Για κάποιους άλλους σημαίνει ότι απλά πέρασαν την Μ. Εβδομάδα στο Βερολίνο…

Βραδυνή Πλάνη…

Χτες βράδυ έπρεπε να ανέβω στη σοφίτα για να την καθαρίσω από τη βρωμιά του χρόνου. Εκεί που κουβαλούσα μια σπασμένη πολυθρόνα άρχισα να ακούω μουσική από το διπλανό σπίτι. Πλησίασα στο παράθυρο για να δω τι ακριβώς συμβαίνει και είδα από ψηλά  κάτι παράδοξο. Τρεις νεαροί, γύρω στα 20, έπαιζαν το εξής παιχνίδι: Με ένα laptop, το οποίο άλλαζε χέρια με τη σειρά, επέλεγαν διαδοχικά από ένα τραγούδι για να ντύσουν μουσικά  μια βραδιά που ήδη είχε γεννηθεί πάνω σε καπνούς και αλκοόλ. Η περιέργεια μου κράτησε αυτό το ιδιόρρυθμο playlist που προέκυψε και σας το ρουφιανεύω:

1) TOO MUCH ALCOHOL-RORY GALLAGHER 2) ONE BOURBON, ONE SCOTCH, ONE BEER-JOHN LEE HOOKER 3) ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ-Δ. ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ 4) DISCO ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΙ-ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ 5) ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟΣ-LOCOMONDO 6) ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ (Κεφαλονίτικο) 7) ΠΡΙΓΚΗΠΕΣΣΑ-Σ.  ΜΑΛΑΜΑΣ 8 ) ΕΝΑ ΑΜΑΞΙ ΜΕ ΔΥΟ ΑΛΟΓΑ-Γ. ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ 9) ΗΡΩΙΝΗ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑΚΙ-Σ. ΓΑΒΑΛΑΣ 10) A MILLION MILES AWAY-RORY GALLAGHER 11) ΠΑΠΑΔΙΑ-Μ. ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ 12) Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ-ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ 13) ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ-Ν. ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ 14) Ο ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΣ ΜΕΓΙΣΤΑΝΑΣ ΤΩΝ ΝΙΤΖΑ-ΑΝΩΡΙΜΟΙ 15) YOU SHOOK ME ALL NIGHT LONG-AC/DC 16) WAR PIGS-BLACK SABBATH 17) BODIES-SEX PISTOLS 18) ΨΟΦΙΑ ΚΕΦΙΑ ΚΑΙ ΝΑΥΛΟΝ ΝΤΕΦΙΑ-ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ 18) I WANNA RIOT-RANCID 19) ΕΥΛΑΜΠΙΑ-Γ. ΓΙΟΚΑΡΙΝΗΣ 20) ΜΩΡΟ ΜΟΥ-Δ. ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ 21) WHERE IS MY MIND-PIXIES 22) ΤΑ ΠΙΝΩ ΟΛΑ-ΑΝΝΑ ΓΟΥΛΑ 23) ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΣΟΥ (Ηπειρώτικο) 24) ΤΟ ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ-Α. ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ 25) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΙΙ-ΞΕΜΠΑΡΚΟΙ 26) ΕΝΑ ΓΚΟΛ-BOOTSTROKE 27) BLUE MONDAY-NEW ORDER

Μετά από περίπου δυο ώρες νύσταξα, πήγα για ύπνο και ευχήθηκα να μην κάνουν τις ίδιες μαλακίες και σε καμιά δεκαετία.

Ακόμα Πιο Μεγάλοι Έλληνες

Η λαϊκή συνέλευση και ο επίτροπος Marketing εξουσιοδότησε την συντακτική ομάδα του Σαλαδίνου να υλοποιήσει ένα νέο project με στόχο την ές αεί  παρουσία στο διαδίκτυο μικρών συνεντεύξεων σπουδαίων αντρών του πολιτισμικού, πολιτικού, καλλιτεχνικού, εθνικοαπελευθερωτικού χώρου. Το νέο εγχείρημα θα μείνει στο παγκόσμιο συλλογικό υποσυνείδητο σαν το αντίβαρο στην ανούσια προσπάθεια 38.472 τηλεθεατών της ουράνιας συχνότητας να συνδέσουν τα χώματα μας με περσόνες όπως ο σεξομανής Teo Zagor, η βασιλική Alice, ο κλόουν χιτλερίσκος Geo Papadopoulo και ο γκαζάτος, ντεμέκ Αριστοφάνης Lak Lazopoulo. Στη νέα αυτή παραγωγή του Saladinos Tv με την ονομασία ‘Ακόμα Πιο Μεγάλοι Έλληνες’ η επιλογή έγινε με καθαρά αντιδημοκρατικές, υποκειμενικές, αυθαίρετες διαδικασίες και μέσα από μια μικρή γκάμα φίλων (ευτυχώς οι Ακόμα Πιο Μεγάλοι Έλληνες είναι φίλοι μου). Θα προηγείται μίνι βιογραφικό και θα έπεται λογοκριμένη και πλήρως επιμελημένη συνέντευξη 5 ερωτήσεων. Η συνέχεια κάποτε επί της οθόνης…

Tim Buckley ή Ska?

Από την Αττική ως την Ανδαλουσία η συντακτική ομάδα του Σαλαδίνου σας εύχεται καλό καλοκαίρι….

ΜΟΧΙΤΕΙΑ 2008

Με αγωνιστικό πνεύμα χαιρετίζω την τέλεση των Μοχίτειων 2008 .

Μια εκδήλωση που για τρίτη συνεχή χρονιά συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών φίλων της κραιπάλης , του αλκοόλ και της αμπελοφιλοσοφίας.

Τα Μοχίτεια στο φετινό τους πρόγραμμα περιλαμβάνουν , εκτός των καθιερωμένων :

- Παρουσίαση & δοκιμή καινούριου ηχοσυστήματος .

- Γευσιγνωσία ποικιλιών Πράμνειου οίνου .

- Mind Games & Case Studies ( Παίγνια της μορφής : Πώς θα πείσουμε τον x να φέρει νερό από την κουζίνα κ.τ.λ ) .

- Μεταμοντέρνο Τρίαθλο : Αγώνας δρόμου με τερματισμό στο WC – Άρση καπακίου λεκάνης – Σκοποβολή εντός της λεκάνης .

- Έκθεση έργων χειροτεχνίας .

Οι εορταστικές εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν κάποια στιγμή αύριο και θα τερματίσουν κάποια άλλη στιγμή .

Αν ήξερα…

Αν ήξερα γιατί το έκανα θα ΄ταν καλύτερα ; Μπα…δεν νομίζω .
Είναι κάποια μορφή ματαιοδοξίας ή μήπως κάποιος λανθάνων εγωισμός του τύπου ”γιατί όχι και εγώ.”;Είναι κάποια πεποίθηση (πόθεν ορμώμενη άγνωστο) ότι μπορείς και πρέπει να πεις κάτι ή μήπως απλά σε πήρε η μπάλα και κάνεις και εσύ ένα blog;
Ανάγοντάς το στον ιερό χώρο του γηπέδου είναι κάτι από την αυθόρμητη συμμετοχή του καθενός σε κάποιο εμπνευσμένο σύνθημα της κερκίδας εκείνες τις στιγμές μανίας που ο όχλος γίνεται ον ή μήπως είσαι ο γραφικός της υπόθεσης που μέσα από την απόλυτη ηρεμία πετάγεσαι και κραυγάζεις ”επόπτη , χαιρετίσματα στην γυναίκα σου και στα παιδιά μου”;
Αν ήξερα γιατί το έκανα θα ΄ταν καλύτερα ; Δεν είναι δόγμα για μένα αλλά δεν κρίνω ως απαραίτητη προϋπόθεση εκδήλωσης τους όλες οι ενέργειές μας να έχουν νόημα και σκοπό .

Ἡ Ἰθάκη σ᾿ ἔδωσε τ᾿ ὡραῖο ταξίδι.
Χωρὶς αὐτὴν δὲν θά ΄βγαινες στὸν δρόμο.
Ἄλλα δὲν ἔχει νὰ σὲ δώσει πιά.

Κι ἂν πτωχικὴ τὴν βρεῖς, ἡ Ἰθάκη δὲν σὲ γέλασε.
Ἔτσι σοφὸς ποὺ ἔγινες, μὲ τόση πεῖρα,
ἤδη θὰ τὸ κατάλαβες οἱ Ἰθάκες τὶ σημαίνουν.

κ.π. καβάφης , 1911