OK man, βγήκαν από την πόλη οι οχτροί.
Ο νέος προστάτης του πολίτη Chrisso Hoidi και οι σοσιαλιστικές δυνάμεις αποκατάστασης τάξης μετά από σκληρές μάχες κατέλαβαν το άντρο του κακού, μια πλατεία 400 τ.μ στο κέντρο της Αθήνας. Πλέον στα παγκάκια της οι μαρξιστές πολιτοφύλακες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Ελλάδας έχουν στο ένα χέρι το φραπέ και στο άλλο την ασπίδα, περιμένοντας υπομονετικά να ανέβει η αξία των γύρω ακινήτων. Περιχαρείς πολίτες ράβουν χακί κάλτσες και σωβρακοφανέλες παραλλαγής για τον δύσκολο χειμώνα και τις μοιράζουν στους στρατιώτες τραγουδώντας την Διεθνή.
Αυτά και άλλα χαζά μου πέρασαν από το κεφάλι καθώς έκανα βόλτα στο κέντρο, και ειδικά όταν πέρασα από την περιοχή των Εξαρχείων και μέχρι Ομόνοια και Αρχαιολογικό Μουσείο και παρατήρησα ότι στο κέντρο υπήρχαν μόνο αστυνομικοί (η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν και εξίσου πολλοί πρεζάκηδες αλλά αυτό θα πάει σε άλλο post). Εντονότατη παρουσία παντού με συνεχή κίνηση, ποδοβολητά αλλά και με την τραγική ειρωνεία αφενός να μην τρέχει απολύτως τίποτα από πλευράς παραβατικότητας, αφετέρου να μην υπάρχει κοινό για να χειροκροτήσει το show. Βασικά έδιναν την αίσθηση ότι συμμετείχαν σε γύρισμα ταινίας που πραγματεύεται εισβολή εξωγήινων σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Πώς να μην κοιτάει έκπληκτο εξάλλου την περίεργη περιοχή με τα τέρατα και τα αλλόκοτα συνθήματα στους τοίχους ένα παιδί, γιος cowboy από τα Γρεβενά, που του έδωσαν και καινούρια ρούχα και όπλα και αέρα. Από την άλλη, επίσης ειρωνικό, την ίδια στιγμή μου έτυχε να δω σε καφέ που βρίσκεται ακριβώς επάνω στην πλατεία, τρεις τύπισσες, τουλάχιστον 40, σε στυλ κλώνων της Μαρίζας Κωχ, να πίνουν επίσης το φραπέ τους ακούγοντας από τα ηχεία του μαγαζιού ”….I Fought the Law And The Law Won…”. και μάλιστα στην εκτέλεση των Bobby Fuller Four. Η ταινία τότε μετατράπηκε με μιας σε κωμωδία και συνέχισα τη βόλτα μου.
Θα θεωρούσα γραφικό όποιον αναρχικό ή χούλιγκαν ή εξωκοινοβουλευτικό ή μαρξιστή ή περίεργο ή εναλλακτικό ή ροκά ή ότι να’ναι, τρόφιμο ή εν γένει φαν του υποτιθέμενου άβατου , δεν είχε προβλέψει την εξέλιξη των πραγμάτων με την νέα διακυβέρνηση. Το Πανελλήνιο Κίνημα είχε πάντα εκείνη τη μοναδική ικανότητα να μαγεύει τα πλήθη. Η πιο εύκολη λύση αυτή την περίοδο για να ξεχάσει και ο δύσμοιρος ο αστός ότι τον κυβερνάει ένας 57χρονος, που τον καλούν ακόμα με το υποκοριστικό του, είναι να καθαρίσουν τα Εξάρχεια. Ανώδυνο, μάταιο, και σίγουρα εύγευστο παυσίπονο για έναν νεοέλληνα που τόσα χρόνια μαθαίνει από τον Hadji Niko, τον Traka και τον Pretederi πως υπάρχει μια πλατεία που δεν γεννά κανονικά παιδιά αλλά τέρατα βομβιστές, ενίοτε πράκτορες του εχθρού, που καίνε, σπάνε, ρημάζουν, τρώνε ωμό κρέας, έχουν μωβ μαλλιά, τρία ρουθούνια και πέντε πόδια. Το Κίνημα γνωρίζει κάθε φορά με τι είναι ψημένος ο κόσμος. Στο παρελθόν είχε πρώτο αντιληφθεί τις ανάγκες μας για συντάξεις αντιστασιακών ή για αυθαίρετα οικήματα, για νομιμοποίηση των εξωσυζυγικών σχέσεων, εφόσον βρισκόμαστε σε ιπτάμενο μέσο ή για απελευθέρωση της μπουζουκοκουλτούρας. Πιο μετά κατάλαβε πως πραγματικά θέλουμε να φουσκώσουμε με γυμναστήρια και με φράγκα από το χρηματιστήριο, να γίνουμε πολίτες του κόσμου που σιγοσφυράμε Άντζελα καθώς βολτάρουμε στις Βρυξέλλες, όχι σαν δούλοι αλλά σαν αφεντικά πλέον. Τώρα με νέα εξελιγμένη σύνθεση έχει καταλάβει πως οι ενέσεις φόβου άρχισαν να επιδρούν και κάνει το αυτονόητο: Μας ηρεμεί. Η ηρεμία εξάλλου είναι απαραίτητο στοιχείο για έναν άνετο ύπνο.
Καληνύχτα…
Λίγος καπνός ακόμα.
Σαν να άνοιξαν τα πνευμόνια μου τώρα που αναγκάστηκα να συχνάζω στο μπαλκόνι της εταιρείας που δουλεύω. 40 βαθμοί Κελσίου στο τσιμέντο ενός κτιρίου κάπου στο κέντρο και ο ήλιος, κατά το μεσημέρι, ακριβώς απέναντι από τη μουτσούνα μου και το τσιγάρο μου με έκαναν να σκεφτώ πιο καθαρά. Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία μου. Τα κατάλοιπα της καύσης ορυκτών καυσίμων που παράγουν οχήματα και βιομηχανίες, τα μεταλλαγμένα προϊόντα (Πάρτε μια γλυκιά ιδέα εδώ από κάποια παιδάκια του 11ου δημοτικού Καβάλας), τα εμβόλια που θα βαρέσω για όλες τις πανδημίες που δεν υπήρξαν και τις υπόλοιπες που δεν θα υπάρξουν, ο κλεμμένος και απλήρωτος χρόνος που δεν με αφήνει να αθληθώ, αν βρεθεί ελεύθερος χώρος, τα καμένα δέντρα γύρω από την πόλη (Μα πρέπει και οι φυσικοί απόγονοι των ένδοξων πασοκοeighties να χτίσουν την μονοκατοικία τους, την ιδιοκτησία τους ντε, να σπιτώσουν την κυρά τους) και μύρια άλλα, που πιθανώς δεν έχουν την μορφή καπνού, δεν βλάπτουν την υγεία μου. Ή τουλάχιστον δεν υπάρχει εκ των άνω το ίδιο πολεμικό ενδιαφέρον.
Ποια είναι τελικά τα κριτήρια που επιλέγεται για το ποιος θάνατος είναι αποδεκτός σε συστημικό και παγκοσμιοποιημένο επίπεδο και ποιος όχι; Η αντικαπνιστική υστερία και γενικότερα όλο το πλέγμα των απαγορευτικών πολιτικών μήπως σημαίνει απλά την παραδοχή ότι μετά από τόσους αιώνες προόδου ο σεβασμός δεν κατακτήθηκε ακόμα από κοινωνίες και άτομα; Αναλυτικότερα, χρειάζεται ακόμα να καίμε στην πυρά τον κάθε μαλάκα σαν εμένα που πετάει τον καπνό του στη μούρη του άλλου και δεν προσπαθούμε ή προσπαθήσαμε ποτέ να τον διαπαιδαγωγήσουμε ότι κάτι τέτοιο απλά δεν πρέπει να συμβαίνει; Τελικά, είναι περισσότεροι οι υστερικοί τύποι με τις ευαίσθητες μύτες ή οι καπνιστές που δεν σέβονται τους γύρω; Εγώ πάντως, ως καπνιστής, πάντα σεβόμουν τον περίγυρο μου και σίγουρα έχω στο μυαλό μου να το κόψω το γαμημένο γιατί υπάρχει πάντα αυτή η πιθανότητα να με σκοτώσει. Οι της άλλης παιδείας μετέχοντες είχαν πάντα τόσο ευαίσθητες μύτες ή της απέκτησαν τώρα που το status quo δοκιμάζει κοινωνικές αντοχές,μετράει αντανακλαστικά και εντατικοποιεί την lifestyle προπαγάνδα του, μουρμουρίζοντας ”αν περάσει αυτό, θα περάσουν και τα επόμενα”.
Για άλλες διώξεις και σε άλλες εποχές ο Μπρεχτ έγραψε:
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,
αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου …
Δεν κάνω κουτές συγκρίσεις, ούτε κινδυνολογώ, ούτε θεωρώ το ζήτημα του καπνίσματος το ύστατο πεδίο αντιπαράθεσης δυναστών και καταπιεζόμενων (Δυστυχώς κάθε μέρα μπορεί να δίνει μάχες κάποιος αν θέλει, ακόμα και με τον εαυτό του). Αλλά, για να το δούμε ακόμα πιο χαλαρά το να πλήττονται εκφάνσεις της ζωής όπως η jazz, το blues, ο ελληνικός καφές, το τέλος ή το διάλλειμα της σεξουαλικής δραστηριότητας, η εικόνα της Dietrich και του Bogart, το πόκερ και το ένα ακόμα ποτό, το τελευταίο τέταρτο σε ένα ισόπαλο ματς ή ο συγγραφέας πάνω στη γραφομηχανή του, το να ανάβεις το τσιγάρο στην ωραία απέναντι ή στον εαυτό σου, όταν έκανες σκοπιά και όλα τα άλλα, τα πλήρη καπνού, δεν νομίζω οτι κάτι τέτοιο θα λύσει δα και το πρόβλημα της παγκόσμιας θνησιμότητας. Το πολύ πολύ να βοηθήσει κάπως στην αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.
Σιέστα Επαναστατών.
Σέχτα Επαναστατών η ονομασία αυτής. Ας ξεκινήσουμε από το όνομα. Λάθος τακτική για να κρίνεις έναν άνθρωπο (Ποία ρώτησαν για να βαφτίσουν Σουλτάνα άραγε;). Μάλλον σωστή για να αξιολογήσεις κάποια οργάνωση που επιχειρεί θεαματικές ενέργειες για να τραβήξει την προσοχή. Ο όρος σέχτα αναφέρεται σε ομάδες (θρησκευτικές ή πολιτικές) που αποσχίζονται από κάποιον κυρίως κορμό ακολουθώντας διαφορετικό τυπικό και συνήθως λειτουργούν έχοντας την πεποίθηση ότι μόνο αυτές κατέχουν την απόλυτη αλήθεια σε σχέση με το κυρίως θρησκευτικό ή πολιτικό σώμα (Δες εδώ). Κατά βάση σέχτες χαρακτηρίζονται αποσχίσεις που ακολουθούν πιο δογματικό και μάλλον πιο ακραίο δρόμο. Σαν έννοια είναι φορτισμένη αρνητικά (υπάρχουν και τέτοιες λέξεις, όπως το ουσιαστικό σκατά ή το όνομα Mavroudis Voridis) και συνήθως δεν επιλέγεται από αυτόν που την φέρει. Χρησιμοποιείται περισσότερο σαν κατηγορία από τον αρχικό κορμό προς τους αποσχισθέντες, σαν βρισιά (Άπειρες οι φορές που έχουμε ακούσει στο γήπεδο την έκφραση ”Ρε σεχταριστή διαιτητή τι είναι αυτά που σφυράς;”). Π.χ το Κ.Κ.Ε Μ.Λ αν επέλεγε στα βαφτίσια του ως όνομα το ‘Σέχτα του Κ.Κ.Ε Νο 3′ μάλλον θα καταντούσε περίγελος τουλάχιστον κατά την νεοελληνική μαρξιστική ηθική, καθώς αυτή πρώτη επιβάλλει την απόδοση της έννοιας- κατηγορίας ‘σεχταριστής’ σε όλους τους γύρω μας, πάντως όχι στον εαυτό μας. Είναι σαν να χρησιμοποιεί κάποιος την εθνική προσφώνηση για τον εαυτό του και να βγει με ντουντούκα και να βροντοφωνάξει “ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ”. Εν ολίγοις και στο θέμα μας η έννοια σέχτα ως αυτοπροσδιορισμός στερείται σοβαρότητας, δεν προσδίδει θέση για το όποιο ζήτημα πραγματεύεται, παρά μόνο άρνηση και αφήνει ξεκάθαρα να φανεί ένας έρως προς την αντίδραση και τη συντήρηση, καθώς το δεύτερο συνθετικό της πρόσφατης σέχτας που μας βρήκε, δηλαδή οι επαναστάτες, άρα η Επανάσταση εμφανίζεται σαν το άρρωστο σώμα που γεννά τέτοια παιδιά. Τέλος μου δημιουργείται το εξής ερώτημα : Η συγκεκριμένη σέχτα είναι απλά μια ομάδα στόκων που άφησε την πλατεία και τις μπύρες και αποφάσισε να ασχοληθεί με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, εντελώς τυχαία μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη ή μήπως κάποιοι νομίζουν ότι ο νεοέλληνας δεν έχει φοβηθεί αρκετά με τους μετανάστες και θέλουν να του βάλουν και λίγους μπαμπούλες παραπάνω;
Μετά το όνομα, την μορφή ας δούμε το περιεχόμενο. Αυτό εμφανίζεται στις προκηρύξεις της οργάνωσης. Ενδεικτικά μερικές προτάσεις που ψάρεψα από τι διαδίκτυο: ”η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο μια σφαίρα”, ”όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι ωραίοι χωρίς μία τρύπα στη μέση”, ”o καιρός που ήσασταν στο «απυρόβλητο» τελείωσε. Δεν αναφερόμαστε στους τεχνικούς του καναλιού. Όχι γιατί τους συμπαθούμε, αλλά αφού είναι τόσο ελεεινοί και τιποτένιοι που για λίγα φράγκα ξεπουλάνε τη συνείδηση τους και γίνονται τα τσιράκια των αρχιρουφιάνων”. Με μια πρώτη ανάγνωση αυτό που βλέπω είναι έναν χουλιγκάνο, που απέτυχε να πάρει το απολυτήριο από το τεχνικό λύκειο, το έριξε στους μπάφους και στις ταινίες με τον Clint Eastwood και κάποιοι, όπως μας παρουσιάζεται στο σενάριο, τον πήραν τελικά στη δούλεψη τους και τον έκαναν φονιά. Αυτό που δεν μπόρεσαν να τον μάθουν είναι να συντάσσει μια αξιοπρεπή προκήρυξη εξτρεμιστικής ”επαναστατικής” οργάνωσης είτε αριστερής, είτε αναρχοαυτόνομης, είτε θρησκευτικής τελοσπάντων. Μερικά κλισέ περί αλληλεγγύης για την εργατική τάξη και λοιπών εργαζομένων καθώς και λίγο πιο ευγενικό λόγο μπας και πειστεί και ο λαός νομίζω πως θα ήταν απαραίτητα. Αν ήταν δυνατόν να μην αναπαράγονται και στερεότυπα χολυγουντιανής κατασκευής και προελεύσεως ακόμα καλύτερα. Ας μην αναλύσουμε επιπλέον τον ξεκάθαρα απολιτίκ χαρακτήρα των κειμένων τους γιατί είναι και της μόδας εξάλλου σαν τους Οικολόγους Πράσινους και τις πιασμένες ξαπλώστρες σε καιρό εκλογών. Δεν ειρωνεύομαι. Πραγματικά πιστεύω πως μια πιο προσεγμένη διατύπωση θα είχε πετύχει να φοβίσει όχι μόνο τους νοικοκυραίους αλλά και κόσμο από το αριστερό φάσμα. Ψυχωτικοί καουμπόηδες φονιάδες με στιβαρό μαρξιστικό θεωρητικό υπόβαθρο θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία στον καιρό του Markogiannaki, του ουφολόγου Velo Poulo και λοιπών. Θα τους έλυνε τα χέρια. Ακόμα και ο Giorgio Autia θα σταματούσε να τους ψήνει τον καφέ στο καθημερινό πρωινό τους πάρτυ. Δεν θα υπήρχε λόγος να μας τους μοστράρουν πια. Το γκολ θα είχε μπει με σέντρα από αριστερά. Ή έτσι θα φαινόταν τουλάχιστον.
Μετά τη μορφή και το περιεχόμενο σειρά έχει το νόημα. Αυτό μπορεί να αναζητηθεί μόνο με μια ερώτηση: Ποιός κέρδισε και κατά συνέπεια ποιός έχασε από το τελευταίο δολοφονικό τους χτύπημα στα Πατήσια; Την απάντηση μπορεί να την δώσει ο καθένας στον εαυτό του αν μπορεί στο ελάχιστο να δει αλλαγές που συντελούνται και εξελίξεις που έρχονται. Σίγουρα ο πρώτος που έχασε ήταν ο αστυνομικός και η οικογένεια αυτού του ανθρώπου που απλά σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να πάει να πιάσει δουλειά. Για τους υπόλοιπους κερδισμένους ή χαμένους ο χρόνος θα δείξει, ή ίσως οι επόμενες εκλογές. Μακάρι πάντως οι δράστες να είναι κάποια παρανοϊκά παραπροϊόντα του συστήματος ή της κοινωνίας ή της εποχής και να τιμωρηθούν για ότι κάνουν, αλλά κάτι με κάνει να νομίζω δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμα την αποστολή τους και δυστυχώς θα τριγυρνάν ανάμεσα μας για λίγο καιρό.
Ανάβεις λίγο το φως;
Τι ωραία που θα είναι; Σαν μια μεγάλη παρτούζα… Βιομήχανοι και υπουργεία, θεατές του Sky και δήμοι, new age οικολόγοι και τρέντυ τύποι, οργανώσεις και γιάπηδες θα καθίσουμε όλοι μαζί, θα κλείσουμε τα φώτα και θα αρχίσουμε να χουφτώνουμε ο ένας τον άλλο. Έτσι δεν γίνεται όταν κλείνουν τα φώτα; Όλα αυτά για μια ώρα. Υπεραρκετός χρόνος. Σε μια ώρα μπορούμε και παιδί να πιάσουμε. Και θα το μεγαλώσουμε μαθαίνοντας το πως τον πλανήτη δεν τον γάμησαν τα φουγάρα της ελεύθερης αγοράς αλλά εμείς που πρέπει να σβήσουμε τα φώτα στις 20.30.
Οι ευθύνες πρέπει να πέσουν στο κεφάλι μας, στον καθένα προσωπικά, στον πολίτη. Το πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον στο οποίο φυτοζωούμε πρέπει να μείνει ανέγγιχτο. Μα είναι δυνατόν να φταίει ο νεοφιλελευθερισμός για την μπόχα που ρουφάς;
Το μήνυμα είναι συγκεκριμένο: Δεν φταίνε οι κυβερνήσεις που κάνουν τα στραβά μάτια κάθε φορά που κάποιο ποτάμι γίνεται σαν τις πρώην χέστρες στην Βικτώρια ή άλλες πολιτείες που δεν υπογραφουν καν το Πρωτόκολλο του Κιότο. Επίσης δεν φταίνε οι βιομήχανοι καθώς η αγορά είναι ελεύθερη και η παραγωγή δεν τελειώνει ποτέ στον πλανήτη της πράσινης ανάπτυξης. Ούτε βέβαια φταίνε τα υπερεθνικά μορφώματα τύπου E.U, U.N, W.T.O, L.S.D κτλ όταν αποφασίζουν ομόφωνα και χαρούμενα να κάψουν τις πετρελαιοπηγές του οχτρού ή να ρίξουν λίγες πινελιές απεμπλουτισμένου ουρανίου στο Βελιγράδι. ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ. Αυτό είναι το νόημα…Φταίμε όλοι μαζί. Και κερατάς και δαρμένος. Το διαστροφικό είναι πως αποδέχονται όλοι την ενοχή τους και μετέχουν πρόθυμα σε αυτή την εξιλέωση της μιας ώρας. Εγώ πάντως στο προσωπικό, μηδαμινό πλαίσιο που μου αναλογεί αυτή τη φορά δεν θα πληρώσω και την οικολογική τους κρίση. Θα ανοίξω όλα τα φώτα και τις συσκευές μου και θα βλέπω τις κιλοβατώρες να χορεύουν σαν τρελές για μια και μόνο ώρα, έτσι συμβολικά… Και αύριο που οι χορηγοί της βραδιάς μας γυρίσουν στις ενεργοβόρες συνήθειες τους, θα επιστρέψω και εγώ στις φιλικές για το περιβάλλον πρακτικές που εφαρμόζω στην καθημερινότητα μου από τότε ακόμα που δεν υπήρχε Sky.
London Calling
Η τέλεση αδικήματος που αφορά σε διατάραξη κοινής ειρήνης, σωματική βλάβη ή βαριές φθορές θα επιβαρύνεται με τη χρήση κουκούλας, σύμφωνα με τα σημερινά φιρμάνια του βοεβόδα Δικαιοσύνης Nikolai Dendia ο οποίος έκλεισε με την πομπώδη μαλακία : «O Έλληνας πολίτης δεν κρύβει τα χαρακτηριστικά του και δεν φοβάται να δείξει το πρόσωπό του, ιδίως όταν διαμαρτύρεται». Θαρρώ όμως πως η προηγούμενη πρόταση αποτελεί μνημείο κούφιου λόγου με μπόλικες σκελίδες συναισθήματος, δύο πρέζες αβασιμότητας ιστορικής και δέκα συγχρονικής, σερβιρισμένης σε μια πιατέλα αυθεντίας και εγκυρότητας και όλα αυτά με την επίφαση του αυτονόητου (Το αυτονόητο είναι πιστός σύντροφος του βλάκα νου, καθότι αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται. Με το δυσνόητο και το ακατανόητο είναι το θέμα τι κάνουμε…)
Και αφού μιλάμε για ακατανόητα, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αν το επερχόμενο μέτρο αφορά και στις κουκούλες αυτοκινήτων ή όχι; Δηλαδή, αν εγώ πάρω την κούρσα μου και κάνω σαματά στη γειτονιά, πατήσω 3 γριές και μπουκάρω στο πολωνικό μπακάλικο της γωνίας, θα έχω ελαφρυντικά τώρα που δεν έχω κουκούλα;
”ΒΑΡΚΙΖΑ ΤΕΛΟΣ” είπε ο τοίχος και θυμήθηκα τον Δεκέμβρη.
Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποφασίσουν αν ήταν εξέγερση, χουλιγκανισμοί ή ο επιθανάτιος βρόγχος μιας χώρας που ενημερώνεται για το αν θα ποτιστούν οι καλλιέργειες της από την Petroula. Οι ιστορικοί του παρόντος μάλλον θα πρέπει να κάνουν την πάπια για λίγο καιρό και μέχρι να τελειώσουν τις πανεπιστημιακές σπουδές τους οι σημερινοί 16αρηδες, να φάνε τα μούτρα τους στον πρώτο human resources manager (που λένε και στο Ξηρόμερο), να στρώσουν χαρακτήρα και μετά έχει ο θεός…Ποιος ξέρει; Οι επόμενες γενιές ίσως να ακούνε περισσότερο Otegianni, ίσως να έχουν πιο γρήγορες συνδέσεις, ίσως να βρουν καλύτερα ναρκωτικά, ίσως βαρεθούν…
Οι πολιτικοί από την άλλη, τόσο σε παρόντα όσο και σε μέλλοντα χρόνο, είναι σταθερές αξίες. Πάντως σε μια αντίστοιχη κατάσταση σε 50 χρόνια φαντασιώνομαι τα εξής:
Σίγουρα θα υπάρχει και τότε ένας καγκελάριος που θα βρέθηκε στην λάθος θέση την λάθος ζωή, που θα περπατάει και θα σκέφτεται σαν συγκαμένος, που θα ”συγχέει” τις αποδράσεις με ελικόπτερα από τις φυλακές του με την ονομαστικοποίηση των καρτοκινητών και που στο γήπεδο θα πέφτει κάτω χωρίς να τον μαρκάρει κανείς. Από κοντά του θα υπάρχει και ένας κολαούζος που θα τον πιέζει με δεξιά προσπέραση, θα τον χέζουν λευκά περιστέρια, θα τον γουστάρουν όσοι πηδάνε σε μπουρδέλα και αυτοί που έχουν το όπλο παρά πόδας μόνο σε καιρό ειρήνης (γιατί όταν μπουν στην πόλη οι εχθροί βρίσκουν αρκετούς νοικοκυραίους στο σπίτι σε αυτά τα μέρη). Από την άλλη όχθη θα βρίσκεται και πάλι μια Πρόζα Λούξεμπουργκ που θα υπόσχεται στους παλιοαστούς ήσυχα βράδια με φεγγάρι, επαναστάσεις χωρίς ούτε καν ένα έκτακτο δελτίο, ένα μαντρί για τα παιδιά τους και μόνιμο franchise στο σφυροδρέπανο. Από κοντά και ο μελλοντικός Α.Α ( Που πάει το μυαλό σου; Αστός Αριστερός εννοώ…) θα βγαίνει από τα οδοφράγματα ως απόλυτος κάτοχος της αλήθειας, μόνος εκφραστής της νεολαίας, βέβαιος πως το δικό του 5% είναι αυτό που κάνει τη χώρα άνω κάτω, ασχέτως αν στις επόμενες βουλευτικές θα είναι έξω από το μεγάλο φαγοπότι των εδράνων. (Λυπάμαι αλλά από αυτή την υποθετική προβολή στο μέλλον η φαντασία μου θεωρεί απίθανο να ξαναϋπάρξει GAP ή αντίστοιχο κομμάτι. Αν έχουμε την τιμή να ξανασυναντήσουμε κάτι τέτοιο στο επίπεδο τον ηγετών μας θα ήταν συνετό να επιστρέψουμε στο στάδιο του κανιβαλισμού, με τις ευλογίες τις Σοσιαλιστικής Διεθνούς βεβαίως βεβαίως).
Αρκετά με τα αστεία ανθρωπάκια εδώ, στην πέτρα του ήλιου. Ας δούμε ένα βίντεο με τη φωνή κάποιου που ξέρει να πολεμά, που βλέπει χιλιάδες χιλιόμετρα πέρα από τον κώλο του, όταν οι φλόγες είναι πιο ψηλές από το εορταστικό μας δέντρο.
Εφτά άνεμοι στα ημερολόγια και τις γεωγραφίες του Νοτου. Πρώτος άνεμος, μια αξιοπρεπής, μανιώδης νεολαία…
Ένα παλούκι για χρυσά τρελά αγόρια και όχι μόνο…Chapter I
“Ξέρετε τι είναι η κρίση; Η κρίση είναι ένα παλούκι που έχει μπηχτεί στον πισινό της μπουρζουαζίας. Ε, λοιπόν, θέλει να το βγάλει από τον δικό της πισινό και να το χώσει στον πισινό της εργατικής τάξης” είπε ο συνδικαλιστής ηγέτης του ΚΚΕ Κώστας Θέος σε ομιλία του σε καπνεργάτες το 1930. Και τον γράψανε στα παπάρια τους…
Και δεν πέρασαν 80 χρόνια (με έναν παγκόσμιο πόλεμο, με πυρηνικές βόμβες και δοκιμές, με ”Won’t Get Fooled Again” από Who, με υπουργο”ποίηση” Kimon Koulouri, με..με..με…) για να ξαναμπεί το παλούκι στους ίδιους πισινούς, με την ίδια σειρά. Η διαφορά είναι πως οι πισινοί πλέον είναι λίγο συγχυσμένοι. Π.χ, o πισινός ενός ταχυδρομικού υπαλλήλου διαφέρει στις μέρες μας από τον πισινό του αγαπημένου του γιου, καθώς το φιλελεύθερο φωτεινό μονοπάτι δίνει φαινομενικά την δυνατότητα σε κάθε κωλοτρυπίδα να ακολουθήσει το δρόμο της ελευθέρας επιλογής και να αυτοπροσδιοριστεί κατά το δοκούν, είτε ως πισινός της εργατικής τάξης, είτε ως πισινός της μπουρζουαζίας, χωρίς να συντρέχουν λόγοι συνείδησης, ταύτισης ή και τσέπης. Ενώ το 1930 τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα, καθώς δεν είχε περάσει ακόμα το παραμύθι ότι το χ σύστημα σου δίνει δυνατότητες εξέλιξης, σε αντίθεση με το ψ που σε εξισώνει με τη βία με αυτά τα γλοιώδη σκουλήκια, τους συμπολίτες σου. Ως εκ τούτου, ο κάθε πισινός γνώριζε εκ των προτέρων που ανήκει και αν θα το φαεί πρώτος το παλούκι ή αν θα του χώσουν λίγο πιο μετά, όταν αυτό θα είναι πιό μεγάλο και πιο μόνιμο, τουλάχιστον για 80 χρόνια… και βλέπουμε.
Υ.Γ. αΠίΣτΕυΤο Το LiVe τΩν ThIeVeRy CoRpOrAtIoN. αΚόΜα ΚαΙ Η γΡαΜμΑτΟσΕίΡα ΜοΥ ΧόΡεΥε!
Σε κόλυβα να τα φάτε…
Πάλι πέσαμε από τα σύννεφα, πάλι μίλαμε για γεγονότα που αποτελούν εξαιρέσεις, πάλι αυτό που μας βρήκε δεν έχει σχέση με το πραγματικό πρόσωπο μας.
Το περιστατικό θυμίσει από αυτή τη σκοπιά την περσινή μάχη του Ματζικέρτ που έλαβε χώρο στη Παιανία με οπαδούς. Ήταν μαθηματικό παράδοξο το ότι δεν είχαν σκοτωθεί οπαδοί σε προηγούμενες συρράξεις και εμείς τηλε-εξοργιστήκαμε μόνο όταν είδαμε το μαύρο αίμα του παιδιού που έφυγε.
Έτσι και τώρα…
Η trendy κάστα των πορτιέρηδων νυχτερινών μαγαζιών μας εξέπληξε που σκότωσε τον νεαρό Αυστραλό Doujon Zammit στο Tropicana Beach Bar της ακτής Παραντάις (έτσι λένε το Καλαπόδι στη νεα μυκονιάτικη διάλεκτο). Ήταν πολύ περίεργο, όπως φαίνεται, σκατοκέφαλοι τεμπέληδες, τσιράκια αφεντικών-εμπόρων κόκας, με σπουδές body-building και καμαρωτής ορθοστασίας, μηδενικά που επιτρέπουν στην υπάνθρωπη υπόστασή τους να εργαστούν ως τραμπούκοι λαμογιών, να σκοτώσουν άνθρωπο. Τόσο καιρό είχαμε, βλέπεις, συνηθίσει αυτές τις φάτσες να τις βλέπουμε στην ουρά για τα εισιτήρια στην Επίδαυρο, σε βραδιές ποίησης και σε στιγμές ρέμβης στην Ακρόπολη.
Πέσαμε από τα σύννεφα πάλι. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να δείξουμε: αγαθοί, αθώοι και έκπληκτοι. Ούτε τη βρώμα και τη σαπίλα που έχει η εικόνα μας δεν βλέπουμε. Τόσο “αθώοι” που είμαστε και με τόσες πτώσεις τουλάχιστον δεν μας χρειάζεται ξυλοδαρμός για να πέσουμε σε κώμα. Τον βρήκαμε μόνοι μας τον δρόμο.
Μόλις έμαθα την είδηση με τον Αυστραλό μου ήρθε πάλι στο μυαλό ατάκα από καθηγήτρια-συνοδό στην πενταήμερη μας στη Ρόδο πριν χρόνια. Έξω από τοπικό σκυλάδικο που μας είχαν “γδύσει”(γιατί πήγαμε εκεί είναι άλλο θέμα…) και καθώς φευγαμε, γυρνάει προς το λαϊκόδήθεν σκυλολόι πορτιέρηδων, αφεντικών, τσεκαδόρων και λοιπων παρασίτων και τους λέει: “Σε κόλυβα να τα φάτε”.
Ελπίζω να μην είναι οι κατάρες το μόνο που μπορεί να τους συμβεί.
Παπαρολογίες & Σουφλιάς
“Όσα λέγονται περί παρωδίας διαλόγου για το χωροταξικό είναι παπαρολογίες”
Τάδε έφη Γ. Σουφλιάς στη συζήτηση στη Βουλή σχετικά με το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο .
Οι παπαρολόγοι είναι ή η αντιπολίτευση ή οι οικολογικές οργανώσεις . Αυτό ακόμα ερευνάται…και ο διάλογος το ίδιο (αυτό το τελευταίο αφορά αυτούς που έχουν το βίτσιο να συνδιαλέγονται με τον Σουφλιά – o tempora ! o mores ! -).
Κατά τ’άλλα σύμφωνα με το λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη …
παπάρι το [papári] O44 : (λαϊκ., προφ.) α. το ανδρικό γεννητικό μόριο και στον πληθ. τα γεννητικά όργανα, οι όρχεις. || (πληθ., επιφωνηματικά) παπάρια!, ανοησίες, ψέματα. β. για να χαρακτηρίσουμε κάποιο αντικείμενο που μας έχει ενοχλήσει, εμποδίσει κτλ.: Πάρ΄ το αυτό το ~ από δω. [ίσως παπάρ(α) υποκορ. -ι]
-λογία [lojía] : β’ συνθετικό σε σύνθετα αφηρημένα θηλυκά ουσιαστικά· συνήθ. δηλώνει: 1. την ενέργεια ή το αποτέλεσμα των ανάλογων ρημάτων σε -λογώ 1 από τα οποία παράγονται: ψευδο~, ηθικο~, δευτερο~, χυδαιο~. || το αποτέλεσμα της ενέργειας του ρήματος, όταν η αντίστοιχη ενέργεια δηλώνεται με το επίθημα -ση: βαθμο~, φορο~· (πρβ. βαθμολόγηση, φορολόγηση). 2. επιστήμη ή γενικά οργανωμένο τομέα γνώσης με αντικείμενο αυτό που εκφράζει ή συνεπάγεται το α’ συνθετικό: αρχαιο~, γεω~, γλωσσο~, δερματο~, θεο~, θρησκειο~, καρδιο~, νευρο~, παπυρο~, φιλο~, φυσιο~. [λόγ. < αρχ. -λογία < αρχ. -λόγος (δες -λόγος 1) ως β' συνθ.: αρχ. κακο-λογία, γενεα-λογία, θεο-λογία & διεθ. -logia < αρχ. -λογία: χρονο-λογία, παθο-λογία < γαλλ. chronologie, pathologie]
